ณ เจียงเป่ย ซึ่งอยู่ห่างออกไปนับหมื่นลี้
เฉินโม่ยังนึกกังวลอยู่เลยว่าประธานสมาคมวิถียุทธ์จะมาหาอีก
แต่พอกลับถึงบ้าน ก็พบเพียงพ่อแม่ที่ทำกับข้าวบ้าน ๆ ไว้เต็มโต๊ะ
เฉินโม่แปลกใจอยู่ไม่น้อย
หลังคุยกันครู่หนึ่งจึงรู้ว่า พ่อแม่คิดถึงเขาเพราะเขาไม่กลับบ้านมาตลอดหนึ่งสัปดาห์
สุดสัปดาห์นี้เฉินโม่จึงอยู่บ้านเป็นเพื่อนพ่อแม่
จนกระทั่งเช้าวันจันทร์
เขาถึงค่อยไปเรียน
ใครจะคิดว่าพอเดินเข้าห้องเรียน ก็ได้ยินเสียงเอะอะดังลั่น
เพื่อนร่วมชั้นจับกลุ่มกันสามถึงห้าคน กระซิบกระซาบพูดคุย
แต่ละคนดูตื่นเต้น ราวกับเกิดเรื่องน่ายินดีครั้งใหญ่
เฉินโม่ชินกับท่าทีของเพื่อนร่วมชั้นกลุ่มนี้มานานแล้ว
ช่วงนี้ไม่ว่าจะเป็นเรื่องเล็กน้อยแค่ไหน พวกนั้นก็ตื่นเต้นกันได้ตั้งครึ่งค่อนวัน
เขาคร้านจะเหลือบมองด้วยซ้ำ จึงเดินผ่านทางเดินตรงไปนั่งที่ของตัวเอง
กวาดตามองโต๊ะเรียนที่ว่างเปล่า
แล้วก็รู้สึกไม่คุ้นขึ้นมาทันที
ปกติทุกเช้า หลินหว่านเอ๋อร์จะเอาอาหารเช้ามาวางไว้บนโต๊ะเขาตรงเวลา พอเขามาถึงก็ยังป้อนให้กินด้วยตัวเอง
แต่สัปดาห์ก่อน ยัยหนูนั่นตามพ่อแม่ไปเที่ยวต่างเมือง
ได้ยินว่าจะกลับวันพุธ