ตงอวี้จิงสูดหายใจเข้าลึก ๆ กำลังจะพูดอะไรบางอย่าง
แต่ไม่คิดว่า ลู่เฉิงเยว่ซึ่งนั่งอยู่บนเบาะข้างคนขับจะมีสีหน้าหวาดผวา
เขาชิงพูดขึ้นก่อนเธอเสียอีก “คุณชายหลง ใจเย็นครับ ใจเย็นไว้ก่อน!”
ลู่เฉิงเยว่มองแผ่นหลังของเจียงอีหนั่วนอกหน้าต่าง เสียงสั่นเครือ “ผมรู้จักผู้หญิงคนนั้น แฟนของเธอเก่งมาก คุณอย่าไปหาเรื่องเธอเด็ดขาด ไม่อย่างนั้น... คุณ... อาจตกอยู่ในอันตรายนะครับ!”
เขาจำได้อย่างแม่นยำ
ผู้หญิงคนนั้นคือเจียงอีหนั่ว!
เธอเป็นผู้หญิงของเฉินโม่เชียวนะ!
ถ้าไปหาเรื่องเธอ ลู่เฉิงเยว่ไม่กล้ารับประกันว่าหลงเส้าคุนจะยังมีชีวิตอยู่หรือเปล่า
พอได้ยินคำพูดนี้
ตงอวี้จิงก็พูดไม่ออกไปทั้งตัว
แทบอยากตบลู่เฉิงเยว่ให้ตายคามือ
ไอ้โง่!
โง่จนเข้าขั้นสุดจริง ๆ!
ตอนนี้จะพูดถึงความเก่งกาจของเฉินโม่ไปทำไม?
นี่ไม่เท่ากับจงใจยั่วโมโหหลงเส้าคุนหรอกหรือ?
คุณชายใหญ่จากเมืองหลวงอย่างหลงเส้าคุน ทั้งโอหังวางอำนาจและมองไม่เห็นใครอยู่ในสายตา
ยิ่งพูดว่าคนอื่นเก่ง เขาก็ยิ่งตื่นเต้น!
เป็นไปตามคาด
“ฮ่า ๆ ๆ!”
เมื่อได้ยินเช่นนั้น หลงเส้าคุนไม่เพียงไม่โกรธ กลับหัวเราะอย่างตื่นเต้นออกมา
“ดี! ดี! ดี!”
หลงเส้าคุนมีสีหน้าพึงพอใจ เอ่ยคำว่าดีติดกันสามครั้ง
“เสี่ยวลู่ ข่าวนี้ที่เอามาบอกคุณชาย ชอบมากเลย”
“พูดกันตามตรง สิ่งที่คุณชายชอบทำที่สุดไม่ใช่เรื่องผู้หญิง!”