แน่นอนว่าเรื่องทั้งหมดนี้ ต้องขอบคุณลั่วชิงเฉิง
หากนางไม่ได้ทิ้งข้อจำกัดผนึกทรัพยากรบำเพ็ญเพียรเหล่านี้ไว้ในคลังลับของตน
เมื่อกาลเวลาผ่านไปหลายปีเช่นนี้
ทรัพย์สมบัติที่นางทิ้งไว้ ต่อให้ยังคงอยู่ ก็คงแทบไม่เหลือพลังวิญญาณแล้ว
…………
ขณะเดียวกัน
ภายในวังใต้ดิน เจียงชิงเยว่กับอาจารย์ลงถึงพื้นอย่างมั่นคง
แต่ทันทีที่เท้าแตะพื้น ภาพที่เห็นตรงหน้าก็ทำให้ทั้งสองนิ่งงันไป
กลางวังน้ำแข็ง มีกล่องสมบัติโบราณวางเรียงรายเป็นระเบียบอยู่กองใหญ่
กะคร่าว ๆ อย่างน้อยก็เก้าสิบกว่ากล่อง!
“นี่...”
“เยอะขนาดนี้เลยหรือ?”
เซียนแท้อวี้ซวีเบิกตากว้าง เสียงสั่นเครืออย่างไม่อยากเชื่อ
เดิมทีนางคิดว่า ต่อให้ผู้อาวุโสผู้ทรงพลังจะประทานสมบัติให้ อย่างมากก็คงให้ศาสตราวิเศษชั้นยอดสักไม่กี่ชิ้น หรือโอสถชั้นยอดสักสองสามขวด
ใครจะไปคิดว่า จะมากถึงหลายสิบกล่อง!
“ชิงเยว่!”
หลังตั้งสติได้ เซียนแท้อวี้ซวีก็มองเจียงชิงเยว่ “นี่...ผู้อาวุโสผู้ทรงพลังให้มาผิดหรือเปล่า ทำไมถึงให้เยอะขนาดนี้ล่ะ”
เจียงชิงเยว่ขมวดคิ้วงาม
นางเองก็ประหลาดใจมาก ไม่เข้าใจว่าเหตุใดจึงมีของมากมายขนาดนี้
แต่เมื่อเทียบกับอาจารย์แล้ว นางยังสงบกว่า สูดหายใจลึก ๆ ก่อนกล่าวว่า “อาจารย์ อย่าเพิ่งคิดมากเลยค่ะ เราตรวจดูก่อนเถอะว่าข้างในกล่องสมบัติมีอะไรบ้าง”
เซียนแท้อวี้ซวีชะงักไป ก่อนพยักหน้าตาม “อ้อ จริงด้วย ควรตรวจดูเสียก่อน”
เผื่อว่าพวกนางจะดีใจเก้อก็ได้
บางทีที่เห็นกล่องเยอะ อาจเป็นเพราะกล่องดูใหญ่ แต่ข้างในกลับว่างเปล่าก็ได้!
สมบัติที่แท้จริงอาจมีอยู่แค่ไม่กี่ชิ้นเท่านั้น
ไม่นานนัก
อาจารย์กับศิษย์ก็รีบเดินเข้าไป
แล้วค่อย ๆ เปิดกล่องสมบัติใบที่อยู่ด้านหน้าอย่างระมัดระวัง