“ลั่วชิงเฉิง? เป็นเธอจริง ๆ เหรอ?”
เฉินโม่คุ้นเคยกับเสียงนี้เป็นอย่างดี
โดยเฉพาะคำว่า “สามี” นั้น เขาได้ยินมานานกว่าร้อยปีแล้ว!
“เธอ...”
เฉินโม่ชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนเอ่ยถามด้วยความสงสัยในใจ “ทำไมเธอถึงมาอยู่บนโลกด้วย? ร่างกายของเธอ...กำลังอาศัยดอกบัวทองเก้าสีหล่อเลี้ยงอยู่หรือ?”
“แล้วตอนนี้เธอเป็นเทววิญญาณงั้นเหรอ? ระดับบำเพ็ญของเธอ...”
“สามี...”
ลั่วชิงเฉิงกลับไม่ได้ตอบ เธอเอ่ยเสียงอ่อนหวานว่า “ตอนนี้พลังวิญญาณของฉันอ่อนแอมาก ไม่มีแรงอธิบายให้คุณฟัง ฉันเห็นว่าคุณพาสาวน้อยน่ารักมาด้วยคนหนึ่ง”
“เธอเป็นกายวิญญาณไม้คราม พอดีกับที่เข้ากันได้กับฉัน คุณเรียกเธอมาให้ฉันเข้าสิงร่าง แล้วฉันจะอธิบายให้ฟัง ได้ไหม?”
“ไม่ได้”
แม้จะยังไม่เข้าใจ แต่เฉินโม่ก็ยังมีสติแจ่มชัด เขาปฏิเสธทันทีโดยไม่ต้องคิด