เฉินโม่ประคองเธอลุกขึ้น ก่อนเอ่ยเสียงเรียบว่า “อย่าตื่นเต้นไป ต่อไปพอเข้ามาอยู่ในสำนักเดียวกัน เราก็เป็นครอบครัวเดียวกันแล้ว!”
“ตั้งใจบำเพ็ญเพียรตามข้าไป วันหน้าวาสนาของเจ้าจะไม่ด้อยไปกว่าผู้อื่น”
“อืม! ท่านอาจารย์ ข้าจะเชื่อฟังค่ะ!”
เสิ่นชิงหลวนพยักหน้าอย่างหนักแน่น ใบหน้างดงามเผยความตื่นเต้นอย่างชัดเจน
หลินชางไห่ที่อยู่ข้าง ๆ ลูบเคราพลางยิ้ม “น้องเสิ่น ยินดีต้อนรับที่เข้าร่วมสำนัก ต่อไปเจ้าก็เป็นศิษย์น้องของข้าแล้ว”
เสิ่นชิงหลวนรู้จักวางตัวเป็นอย่างดี พอได้ยินเช่นนั้นก็รีบเรียกอย่างนอบน้อมว่า “ศิษย์พี่!”
“ฮ่า ๆ ๆ ดี! ข้าชอบให้เรียกศิษย์พี่แบบนี้!” หลินชางไห่ยิ้มจนหุบปากไม่ลง
เฉินโม่เห็นว่าศิษย์พี่ศิษย์น้องทั้งคู่เข้ากันได้ดีพอสมควร
จึงเผยรอยยิ้มบาง ๆ ออกมาเช่นกัน
เขาคร้านจะคิดอะไรมาก พลิกข้อมือคราหนึ่ง
โอสถเม็ดหนึ่งที่แผ่กลิ่นหอมประหลาดจาง ๆ ก็ปรากฏขึ้นกลางฝ่ามือของเขาอย่างไร้ที่มา
“นี่คือเมล็ดธรรม”
เฉินโม่ยื่นเมล็ดธรรมให้เสิ่นชิงหลวน น้ำเสียงยังคงเรียบเฉย
“กินมันเข้าไป แล้วเจ้าจะเปลี่ยนแปลงจากภายในสู่ภายนอก ก้าวข้ามขีดจำกัดของปุถุชน กลายเป็นผู้บำเพ็ญเซียนเช่นเดียวกับข้าและเสี่ยวหลิน”
ผู้บำเพ็ญเซียนหรือ?
เมื่อได้ยินสามคำนี้ เสิ่นชิงหลวนกับสามีที่อยู่ข้าง ๆ อย่างอู่ต้าหลางต่างสูดลมหายใจเฮือกด้วยความตกตะลึง
มาแล้ว!
วาสนาอันยิ่งใหญ่ที่สุดมาแล้ว!
“ขอบคุณท่านอาจารย์! ขอบคุณท่านอาจารย์ที่ประทานโอสถวิเศษให้!”
เสิ่นชิงหลวนกล่าวขอบคุณซ้ำ ๆ ก่อนรับเมล็ดธรรมมาด้วยสองมือ ไม่มีความลังเลแม้แต่น้อย แล้วกลืนลงไปในคำเดียว