เวินฉือคิดมาตลอดว่า ระหว่างซัคคิวบัสด้วยกันควรพูดกันให้ตรงไปตรงมา
อย่างเช่นตอนนี้
ถ้าอยากให้เขาถูกพระเอกที่กลายเป็นคนมืดมนในโลกภารกิจพวกนั้นกดจนตาย ก็บอกกันตรง ๆ ได้เลย
ไม่จำเป็นต้องเอาใบรับรองฝึกงานมาข่มขู่เขาหรอก จริง ๆ นะ
“เฮ้อ…”
เวินฉือนอนอยู่บนเตียงคนไข้เป็นเวลาหนึ่งชั่วโมง ในที่สุดก็จำต้องยอมรับความจริงข้อนี้
เขา เวินฉือ
ซัคคิวบัสฝึกหัดที่กว่าจะสอบผ่านได้ก็แทบแย่
ภารกิจแรกที่ได้รับมอบหมายกลับเป็นการส่งเขากลับเข้าไปในโลกภารกิจ เพื่อกำจัดค่าความมืดมนของพระเอกที่เขาเคยหว่านเสน่ห์ใส่เหล่านั้น!
แน่นอนว่าเวินฉือไม่ได้ไร้ทางเลือกเสียทีเดียว
ตอนนี้มีทางให้เขาเลือกอยู่สองทาง
ทางแรกคือยกเลิกภารกิจฝึกงานแล้วกลับไปยังสถาบันซัคคิวบัส เรียนวิชาน่าเบื่อที่ทั้งไร้สาระและเรื่องมากพวกนั้นซ้ำอีกครั้ง
รอการสอบจบการศึกษาในอีกสามปี แล้วค่อยกลับเข้าไปในโลกภารกิจเพื่อหว่านเสน่ห์ใส่พระเอกแปลกหน้าอีกสิบคน
ทางที่สองคือทำภารกิจฝึกงานให้สำเร็จ กำจัดค่าความมืดมนของพระเอกเหล่านั้น แล้วหลังจากได้บรรจุเป็นพนักงานประจำก็ทำงานวันเว้นวัน มีประกันสังคมกับกองทุนสำรองเลี้ยงชีพ แถมยังมีอาหารและที่พักให้ พร้อมจัดสรรภารกิจให้ด้วย
สำหรับเวินฉือแล้ว นี่ก็แค่ความแตกต่างระหว่างตายเร็วกับตายช้าเท่านั้น
ตอนที่หว่านเสน่ห์ใส่พระเอกในโลกทั้งสิบ จนค่าความประทับใจของพวกเขาเต็ม เขาก็ใช้เรี่ยวแรงไปจนหมดแล้ว
ถ้าต้องเริ่มใหม่อีกครั้ง เขาเองก็ไม่แน่ใจว่าจะเจอพระเอกที่หว่านเสน่ห์ได้ง่าย แถมยังถูกใจเขาขนาดนั้นอีกหรือเปล่า
แต่ระบบของเขาคือระบบตัวประกอบชั่วร้าย ส่วนบทบาทที่เขารับในโลกภารกิจเหล่านี้ก็คือตัวประกอบชั่วร้าย
เป็นตัวประกอบชั่วร้ายประเภทที่ทำให้พระเอกเกลียดเข้ากระดูกดำ
ให้เขากลับไปกำจัดค่าความมืดมน ก็ไม่ต่างอะไรกับส่งเขาไปตายในโลกภารกิจเลยไม่ใช่หรือไง?
เวินฉือคิดอย่างปล่อยให้ทุกอย่างเป็นไปตามยถากรรม
ช่างเถอะ อย่างมากก็แค่โดนกดจนตายสักครั้ง
ครั้งเดียวไม่พอก็สองครั้ง!
เขาเป็นซัคคิวบัสนะ เรื่องแบบนี้ไม่มีอะไรให้กลัวสักนิด!
อย่างไรเสีย ปกติก็มีแต่ซัคคิวบัสอย่างพวกเขาที่รีดพลังคนอื่นจนหมด
ไม่เคยได้ยินว่ามีซัคคิวบัสคนไหนถูกทำจนตายเพราะเรื่องแบบนี้จริง ๆ
ต่อให้พระเอกในโลกเหล่านี้จะมืดมนแล้วคลุ้มคลั่งแค่ไหน ก็คงไม่ถึงกับทำเขาตายคาเตียงหรอกกระมัง?
ยิ่งคิด เวินฉือก็ยิ่งฮึกเหิม
เขาจึงอาศัยจังหวะที่ยังฮึกเหิม ลุกขึ้นนั่งจากเตียงคนไข้ทันที
สะบัดผ้าห่มออกแล้วเตรียมไปหาพระเอกของโลกนี้ เซี่ยจืออี้
นี่คือโลกภารกิจแรกของเวินฉือ
และยังเป็นโลกที่นอกจากเพศชายกับหญิงแล้ว ยังมีเพศรองอีกสามประเภท ได้แก่ อัลฟา เบตา และโอเมกา
ส่วนพระเอกของโลกนี้ เซี่ยจืออี้ ไม่เพียงเป็นคุณชายใหญ่แห่งตระกูลเซี่ย แต่ยังเป็นอัลฟาระดับเอสที่หาได้ยาก เป็นผู้เป็นเลิศอย่างแท้จริง
ตัวตนของเวินฉือในโลกนี้คือคนที่ถูกนำมาเปรียบเทียบกับพระเอก เป็นคุณชายน้อยแห่งตระกูลเวิน
ตระกูลเวินกับตระกูลเซี่ยสนิทสนมกัน แต่เขาเป็นเพียงเบตาธรรมดา ๆ คนหนึ่ง
ไม่นานมานี้ ตัวตนคุณชายตัวปลอมของเวินฉือก็ถูกเปิดโปง
ส่วนตัวร้ายของโลกนี้ เวินโม่ เป็นอัลฟาที่ปลอมตัวเป็นโอเมกา และได้รับการยอมรับให้กลับเข้าตระกูลเวินในฐานะคุณชายตัวจริง
ในเนื้อเรื่อง เวินฉืออยากอยู่ในตระกูลเวินต่อไป จึงทำได้เพียงเชื่อฟังเวินโม่แต่โดยดี
แสร้งเข้าใกล้เซี่ยจืออี้ แล้ววางแผนเล่นงานเขา
สุดท้ายแผนแตก เวินฉือกลัวว่าจะถูกแก้แค้นจึงหนีออกนอกประเทศกลางดึก แต่กลับเสียชีวิตอย่างไร้หลุมฝังเพราะเครื่องบินประสบอุบัติเหตุ
ทว่าในที่ที่ไม่มีใครล่วงรู้ เวินฉือทำให้ค่าความประทับใจของเซี่ยจืออี้เต็มตั้งนานแล้ว
ทั้งยังถือเซี่ยจืออี้เป็นอาหารของตัวเอง ลิ้มรสซ้ำแล้วซ้ำเล่า
การทรยศของเพื่อนที่เดิมควรเกิดขึ้นในเนื้อเรื่อง จึงกลายเป็นการหักหลังจากคนในดวงใจแทน
เวินฉือคิดว่านี่คงเป็นสาเหตุที่แท้จริงซึ่งทำให้เซี่ยจืออี้กลายเป็นคนมืดมน
แต่ช่วงเวลาที่เขาถูกส่งกลับมายังโลกนี้ตรงกับตอนที่เพิ่งเริ่มเข้าใกล้เซี่ยจืออี้พอดี
อุบัติเหตุทางรถยนต์ครั้งนี้เป็นจุดเปลี่ยนสำคัญ
เวินฉือได้รับบาดเจ็บที่ขาทั้งสองข้างตอนปกป้องเซี่ยจืออี้
แม้อาการจะไม่ร้ายแรง แต่เพราะบุญคุณที่ช่วยชีวิตไว้ ท่าทีของเซี่ยจืออี้จึงเปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิง ทั้งยังเชิญเขาไปร่วมงานวันเกิดในอีกครึ่งเดือน
เวินฉือค่อย ๆ เรียบเรียงความคิด
ตอนนี้ยังไม่มีอะไรเกิดขึ้น ทุกอย่างยังทัน—
“ปัง!”
“ซี๊ด…”
ความเจ็บปวดรุนแรงจากการล้มกระแทกพื้นแล่นไปทั่วร่าง เวินฉือสูดปากด้วยความเจ็บ
ใบหน้าที่เดิมก็ซีดเซียวอยู่แล้วขาวซีดลงทันตา หน้าผากผุดเหงื่อเย็นเม็ดเล็ก ๆ ขึ้นมาชั้นหนึ่ง
เขากัดฟัน ใช้มือยันพื้นพยุงร่างขึ้นมาอย่างยากลำบาก แล้วมองขาทั้งสองข้างของตัวเองด้วยแววตาตื่นตะลึง
เดี๋ยวก่อน
เขาจำได้ว่าขาของตัวเองไม่ได้บาดเจ็บหนักจากอุบัติเหตุครั้งนี้นี่นา
เวินฉือเริ่มสังหรณ์ใจไม่ดี
ขาของเขาไม่มีความรู้สึกแล้ว
【เสี่ยวปา ขาฉันเป็นอะไรไป?】
เวินฉือบังคับตัวเองให้สงบลง ก่อนถามระบบแปดแปดสี่แปดในใจ
เสียงกระแสไฟฟ้าแผ่วเบาดังขึ้นในหัว จากนั้นเสียงร่าเริงของแปดแปดสี่แปดก็ดังตามมา:
【เวินเวิน นี่เป็นบทลงโทษสุ่มของโลกนี้ที่มอบให้นายนะ~】
【แต่วางใจเถอะ แค่ค่าความมืดมนของเซี่ยจืออี้ลดลง ขาทั้งสองข้างของนายก็จะกลับมาใช้งานได้ตามปกติ】
เวินฉือ: “...หา?”
เมื่อเห็นท่าทางงุนงงของเวินฉือ แปดแปดสี่แปดก็อธิบายเพิ่มว่า:
【คืออย่างนี้ ซัคคิวบัสคนอื่น ๆ ตอนสอบผ่านสามารถจากกับพระเอกของโลกได้ด้วยดี】
【แต่หลังจากนายจากไป พระเอกของโลกเหล่านั้นกลับกลายเป็นคนมืดมนกันหมด แถมบางคนเกือบทำลายโลกย่อยด้วย】
【เพราะงั้นตอนนายเข้าไปในโลกภารกิจ ก็จะได้รับบทลงโทษสุ่ม แค่ค่าความมืดมนของพระเอกลดลง บทลงโทษก็จะหายไป】
【โลกนี้ทำให้ขาทั้งสองข้างไร้ความรู้สึก ส่วนโลกหน้าจะเป็นอะไร ฉันก็ไม่รู้เหมือนกัน】
เวินฉือ: “……”
นี่มันถูกต้องหรือไง?
ไม่ถูกต้องแล้ว!
ตอนนี้ยังเป็นช่วงแรก ๆ อยู่เลย
เขายังไม่ได้หว่านเสน่ห์ใส่เซี่ยจืออี้เลยด้วยซ้ำ เซี่ยจืออี้จะมีค่าความมืดมนสูงขนาดนั้นได้ยังไง?
เวินฉือถามอย่างสงสัย: 【ตอนนี้ค่าความมืดมนของเซี่ยจืออี้สูงมากเหรอ?】
แปดแปดสี่แปดทำภารกิจกับเวินฉือมามากมาย ย่อมรู้ว่าเขากำลังคิดอะไรอยู่ จึงเอ่ยด้วยน้ำเสียงเห็นใจเล็กน้อย:
【ไม่ต้องสงสัยเลย ตอนนี้ค่าความมืดมนของเซี่ยจืออี้อยู่ที่ 100% จริง ๆ เพราะเขาเกิดใหม่แล้ว】
【เวินเวิน สู้ ๆ นะ ฉันจะคอยเป็นกำลังใจให้นายทางจิตใจ】
เกิดใหม่?
เกิดใหม่?!
คำสองคำนี้วนซ้ำและขยายใหญ่ขึ้นไม่รู้จบในหัวของเวินฉือ ก่อนจะระเบิดออกในที่สุด
เปลือกตาเวินฉือกระตุก เขารู้สึกถึงความเย็นเยียบที่ไต่ขึ้นมาตามแผ่นหลังแล้วแผ่ไปทั่วแขนขา หัวใจเริ่มเต้นเร็วขึ้น
เซี่ยจืออี้เกิดใหม่ แถมยังมีค่าความมืดมน 100%
นั่นหมายความว่าเซี่ยจืออี้ในตอนนี้อันตรายอย่างยิ่ง และอาจทำเรื่องบ้าคลั่งอะไรก็ได้
ยิ่งเมื่อมีรัศมีตัวเอกคอยหนุนหลัง ไม่ว่าเซี่ยจืออี้จะทำอะไร โอกาสสำเร็จก็สูงมาก…
“อา…”
เวินฉือเงยหน้าขึ้นเล็กน้อย ถอนหายใจอย่างหมดอาลัยตายอยาก น้ำตาเอ่อคลออยู่ในดวงตา
เพิ่งถูกเปิดโปงว่าเป็นคุณชายตัวปลอม ขาทั้งสองข้างก็ขยับไม่ได้ แถมเซี่ยจืออี้ยังเกิดใหม่พร้อมค่าความมืดมน 100%
นี่มันเหมือนเริ่มเกมในโหมดนรกชัด ๆ
“กึก”
“กึก”
“กึก”
เสียงฝีเท้าที่คุ้นเคยดังขึ้นนอกห้องคนไข้
ทันทีที่ประตูห้องเปิดออก หัวใจของเวินฉือก็หยุดเต้นไปครึ่งจังหวะ
เขายังคงนั่งแหมะอยู่บนพื้นอย่างทุลักทุเล เพราะขาทั้งสองข้างไร้ความรู้สึกจึงขยับไม่ได้ ทำได้เพียงหันหน้าไปมองคนที่ยืนอยู่ตรงประตูอย่างแข็งทื่อ
เป็นเซี่ยจืออี้ที่ใบหน้ามืดครึ้ม
ด้านหลังเขายังมีหมอกับพยาบาลตามมาด้วย
เวินฉือจึงค่อยโล่งใจขึ้นมาบ้าง เมื่อมีคนอื่นอยู่ด้วย เซี่ยจืออี้คงไม่ทำอะไรเขาหรอกกระมัง
“คุณเวิน?!”
“คุณเวิน ขาของคุณได้รับบาดเจ็บ ตอนนี้ยังลงจากเตียงไม่ได้นะครับ”
หมอกับพยาบาลเห็นเวินฉือนั่งแหมะอยู่บนพื้นก็ใจหาย รีบเข้าไปประคองเขา แล้วตรวจร่างกายทั่วทั้งตัว
ระหว่างที่ทุกคนชุลมุนวุ่นวาย เซี่ยจืออี้ไม่พูดอะไรเลยตั้งแต่ต้นจนจบ เพียงจ้องพวกเขาด้วยแววตาหม่นลึก
แม้เวินฉือไม่ได้จงใจสนใจเซี่ยจืออี้ แต่ก็ไม่อาจมองข้ามสายตาที่จับจ้องมาที่ตัวเองได้
สายตาเย็นเยียบราวกับผีผู้ชาย…