การถูกเรียกไปโรงพักเพราะเขียนบทความติดเรต แถมยังบังเอิญเจอแฟนเก่าที่เลิกกันไปเมื่อ 5 ปีก่อน เป็นประสบการณ์แบบไหนกันนะ?
คำตอบของลี่อันคือ…
อับอายจนอยากแทรกแผ่นดินหนี!
อับอายสุด ๆ!
ก่อนหน้านี้จู่ ๆ เธอก็เกิดอยากเขียนเรื่องขึ้นมา เลยลงมือเขียนนิยายที่ไม่ค่อยเหมาะสมนักลงบนเว็บไซต์แห่งหนึ่ง
ไม่คิดเลยว่าจะมีคนแจ้งความ
เมื่อบ่ายวานนี้ เธอได้รับโทรศัพท์จากตำรวจ บอกให้ไปที่โรงพักสักครั้ง
เช้าวันนี้พอโรงพักเปิดทำการ เธอก็รีบเอาบัตรประชาชนกับเอกสารต่าง ๆ มาด้วย
“ลี่อันใช่ไหม?”
เจ้าหน้าที่ผู้รับผิดชอบคดีแซ่หลี่ น้ำเสียงค่อนข้างขรึม
ตอนรับโทรศัพท์เมื่อวาน ลี่อันนึกว่าเป็นคุณลุงเสียอีก ที่ไหนได้แค่เสียงแก่เกินวัย ตัวจริงกลับเป็นชายหนุ่มรูปร่างผอมเพรียว
อาจเพราะอาชีพทำให้เขาดูสุขุมเกินอายุจริงไปมาก
สีหน้าก็เคร่งขรึม
“ใช่ค่ะ” ลี่อันตอบอย่างกระอักกระอ่วน หลังจากเหลือบมองเขาอย่างรวดเร็ว เธอก็ก้มหน้าลง ไม่กล้าสบตาอีก
น่าอายเกินไปแล้ว!
โชคดีที่อีกฝ่ายเจอเรื่องแบบนี้จนชินชา เขาเพียงเอ่ยเสียงเย็นว่า “ตามผมมา”
“ค่ะ”
ลี่อันก้มหน้าเดินตามเขาไป เพิ่งยกเท้าก้าวได้ไม่ทันไร คุณตำรวจหลี่ที่เดินนำอยู่ก็หยุดกะทันหัน
เธอไม่เข้าใจ แต่ก็หยุดตาม
หลังเสียงประตูดังขึ้น เธอเห็นคุณตำรวจหลี่หันไปทางด้านข้าง ก่อนจะเอ่ยขึ้นว่า “หัวหน้าหน่วยฉี…”
พอได้ยินแซ่ที่คุ้นเคย หัวใจของลี่อันก็กระตุกวูบ แต่เธอยังไม่ทันได้คิดอะไรต่อ ก็เผลอมองตามสายตาของเขาไป
เมื่อเห็นคนที่เดินเข้ามา เธอก็อึ้งจนพูดไม่ออก
ชั่วขณะนั้นไม่รู้ว่าควรแสดงสีหน้าอย่างไร ได้แต่ยืนนิ่งมองเขา
เขาไม่ได้เปลี่ยนไปมากนัก ผมยังสั้นเหมือนเดิม ดูสะอาดเรียบร้อย
ใบหน้าที่ขรึมเล็กน้อยเผยให้เห็นความสุขุมและเด็ดเดี่ยว ไม่ว่าอย่างไรก็ดูเป็นคนเที่ยงตรงเต็มเปี่ยม
ตอนคบกัน ลี่อันมักหยอกล้อเขาว่าคนอย่างเขาคงไม่มีทางปลอมตัวไปสืบคดีได้แน่
ดูไม่เหมือนเลยสักนิด!
แต่เขาผอมลงเล็กน้อย ทำให้ใบหน้าคมชัดขึ้น
ดวงตาสีดำสนิทคู่นั้นดูเหมือนลึกล้ำกว่าแต่ก่อนด้วย
เมื่อสายตาสบประสาน หัวใจของลี่อันก็พลันเต้นสะดุดไปครึ่งจังหวะ
หลังเลิกรากันมา 5 ปี เธอเคยนึกภาพฉากที่จะได้พบฉีเยี่ยนอีกครั้งไว้มากมายนับไม่ถ้วน
แต่ไม่เคยนึกเลยว่าจะเป็นสถานการณ์แบบนี้!
อับอายจนอยากแทรกแผ่นดินหนี!
พอเธอได้สติ ฉีเยี่ยนก็เบือนสายตาไปแล้ว
เธอเองก็เพิ่งรู้ตัวแล้วหันหน้าหนี หวังลึก ๆ ว่าเขาจะจำเธอไม่ได้
เมื่อเทียบกับเขาแล้ว เธอคงเปลี่ยนไปมากสินะ?
เขาคงจำเธอไม่ได้หรอกมั้ง? เวลาก็ผ่านมาตั้งนานแล้วนี่!
คงจำไม่ได้หรอก เธอปลอบใจตัวเองเงียบ ๆ แต่เสียงฝีเท้าข้างหูกลับใกล้เข้ามา
ฉีเยี่ยนเดินมาทางนี้สองสามก้าว
คุณตำรวจหลี่ชวนเขาคุยอย่างเป็นกันเอง
“หัวหน้าหน่วยฉีมาหาคุณตำรวจซ่งหรือครับ?”
“ใช่” เขาตอบเสียงเรียบ
“ให้ผมช่วยเรียกเธอให้ไหมครับ?”
“ไม่เป็นไร ขอบคุณ”
“เกรงใจแล้ว งั้น… ผมนัดคนไว้สอบถาม ขอไปก่อนนะครับ”
“ได้”
คุณตำรวจหลี่พยักหน้าเป็นเชิงบอกลา ก่อนจะเดินต่อ ลี่อันไม่กล้าเงยหน้า เดินตามหลังเขาไปอย่างกระชั้นชิด
เดินไปได้ไม่กี่ก้าว ลมหายใจที่เธอกลั้นไว้มาตลอดกำลังจะผ่อนออก แต่เสียงคุ้นเคยกลับดังมาจากด้านหลัง
“หลี่ซู่”
คุณตำรวจหลี่หยุดเท้าแล้วหันกลับไป รอฟังว่าเขาจะพูดอะไรต่อ
“เธอทำผิดอะไร?” ฉีเยี่ยนถาม
พอได้ยินเช่นนั้น หัวใจของลี่อันก็พลันกระตุกวูบ
จบกัน คราวนี้ยิ่งน่าอายกว่าเดิมแน่!
คิ้วเธอขมวดเข้าหากันโดยไม่รู้ตัว ใบหน้าบูดเบี้ยว ในใจได้แต่ภาวนาซ้ำ ๆ ว่า “ขอร้องล่ะ อย่าพูดนะ อย่าพูดเด็ดขาด…”
คุณตำรวจหลี่เป็นแค่คนธรรมดา ไม่มีพลังพิเศษอะไร ย่อมไม่ได้ยินคำภาวนาของเธอ
เขาเหลือบมองเธอแวบหนึ่ง
“เธอน่ะหรือ! ผลิตและเผยแพร่วัตถุลามกอนาจาร”
น้ำเสียงหนักแน่นเปล่งออกมาอย่างชัดถ้อยชัดคำ ถึงกับมีเสียงสะท้อนเบา ๆ ในทางเดินอันกว้างโล่ง
ลี่อันฟังออกว่าเขาพูดกับฉีเยี่ยนก็จริง แต่แท้จริงแล้วกำลังจงใจเหน็บเธอ
เมื่อรู้สึกถึงสายตาร้อนผ่าวที่ตกลงบนกระหม่อม ตอนนี้เธออยากหาช่องแคบ ๆ มุดเข้าไปซ่อนตัวเสียเหลือเกิน
น่าอายเกินไปแล้ว!
อับอายจนเสียหน้าไปหมดทั้งชีวิตเลย!
“วัตถุลามกอนาจาร?” ฉีเยี่ยนเหมือนนึกอะไรขึ้นได้ จึงขมวดคิ้วถามอีกครั้ง
เขาคงไม่ได้คิดว่าเธอไปถ่ายหนังโป๊หรอกนะ!
หรือสงสัยว่าเธอทำคลิปวาบหวิวขึ้นมาเอง?
ลี่อันจินตนาการเตลิดไปไกล ยิ่งคิดแบบนี้ก็ยิ่งรู้สึกผิดจนใจคอไม่ดี ศีรษะก้มต่ำลงเรื่อย ๆ
“เราได้รับแจ้งว่าเธอเขียนนิยายลามกลงอินเทอร์เน็ต เลยเรียกมาสอบถามสถานการณ์ครับ” คุณตำรวจหลี่อธิบาย
“อืม” ฉีเยี่ยนพยักหน้าเล็กน้อยหลังฟังจบ แล้วก็ไม่ได้ถามอะไรต่อ
หลี่ซู่สูดลมหายใจเข้า กำลังจะถามฉีเยี่ยนว่ารู้จักเธอหรือเปล่า
แต่มีตำรวจหญิงสาวคนหนึ่งเดินออกมาจากห้องทำงานที่อยู่ไม่ไกล
เขาตาไวเห็นเข้าพอดี จึงเรียกเธอว่า “ซ่งอี…”
คำถามที่ตั้งใจจะถามเมื่อครู่ก็เลยถูกกลบไปเสียอย่างนั้น
“มีอะไรหรือ?”
หญิงสาวหันมา สีหน้าแปลกใจ แต่พอสายตาเห็นฉีเยี่ยน ดวงตาก็เป็นประกายขึ้นมาทันที
ลี่อันรู้ว่าเธอคงเป็นคนที่ฉีเยี่ยนมาหา
ซ่งอี คุณตำรวจซ่ง
“คุณมาที่นี่ได้ยังไง?” เธอเดินเร็ว ๆ เข้ามาหา
ฉีเยี่ยนก็ก้าวไปข้างหน้าสองสามก้าว ตรงเข้าไปรับเธอ “ของที่คุณแม่ฝากให้เอามาให้”
“อะไรหรือ?”
“ของกินที่คุณแม่ทำเอง”
“คุณไปหาแม่ฉันมาเหรอ?”
“อืม”
“ทำไมไม่บอกฉันล่ะ? ถ้ารู้ก่อน ฉันคงกลับไปกับคุณแล้ว”
ฉีเยี่ยนยิ้ม แต่ไม่ได้พูดอะไร
ลี่อันมองทั้งสองคนเงียบ ๆ
นี่คือแฟนคนปัจจุบันของเขาหรือ?
ดูเหมาะสมกันดีนะ
เธออดมองอีกฝ่ายหลายครั้งไม่ได้ จนคุณตำรวจหลี่เดินออกไปแล้วก็ยังไม่ทันสังเกต
“ยังยืนเหม่ออะไรอยู่? ตามมาเร็ว!”
เธอถึงค่อยได้สติ แล้วรีบเดินตามไป
ในห้องสอบสวน
หลี่ซู่เริ่มจากถามชื่อ ข้อมูลติดต่อ และที่อยู่ของลี่อันตามขั้นตอน
เธอตอบทีละข้อ
“นี่ คุณเป็นคนเขียนหรือเปล่า?”
ลี่อันมองหน้าจอคอมพิวเตอร์ที่วางอยู่ตรงหน้า หน้าเว็บที่เปิดอยู่คือเว็บไซต์ที่เธอเคยลงงานเขียน
เธอกวาดตามองคร่าว ๆ เห็นว่าชื่อเรื่องกับนามปากกาตรงกัน ก็รีบพยักหน้า “ใช่ค่ะ”
ส่วนเนื้อหาอย่างละเอียด เธอไม่กล้ามองเลยสักนิด
ถ้อยคำโจ่งแจ้งและฉากเร่าร้อนเหล่านั้น ตอนเขียนก็สนุกดีอยู่หรอก
ก่อนหน้านี้มีอินเทอร์เน็ตเป็นฉากกำบัง ไม่มีใครรู้ว่าเป็นใคร เธอจึงเขียนได้อย่างไม่ต้องยั้งใจ แต่ตอนนี้หน้ากากถูกกระชากออกแล้ว ก็เหมือนถูกจับแก้ผ้าให้คนดู
“ทำไมถึงเขียนเรื่องแบบนี้?”
“ก็…” ลี่อันเม้มริมฝีปาก “เป็นงานอดิเรกค่ะ”
หลี่ซู่หัวเราะเบา ๆ เมื่อได้ยิน “งานอดิเรกหรือ? งานอดิเรกของคุณนี่ไม่ธรรมดาเลยนะ”
เขาหยอกเธอคำหนึ่ง ก่อนจะกลับมาเคร่งขรึมในพริบตา “รู้ไหมว่าพฤติกรรมแบบนี้เรียกว่าอะไร?”
ลี่อันพยักหน้า เมื่อครู่เขาพูดกับฉีเยี่ยนไปแล้ว
“รู้แล้วทำไมยังทำอีก?”
“ฉันคิดว่า…ถ้าไม่ได้เงินก็คงไม่เป็นไรค่ะ”
“ไม่เป็นไรหรือ? ดูท่าผมคงต้องอธิบายให้คุณเข้าใจถึงความแตกต่างระหว่างความผิดฐานเผยแพร่วัตถุลามกอนาจารกับความผิดฐานเผยแพร่วัตถุลามกอนาจารเพื่อแสวงหากำไรเสียแล้ว…”
หลี่ซู่อธิบายความแตกต่างของความผิดทั้งสองประเภท รวมถึงมาตรฐานการกำหนดโทษของแต่ละประเภทให้เธอฟังอย่างละเอียด
“ตอนนี้เข้าใจหรือยัง?”
ลี่อันรีบตอบว่า “เข้าใจแล้วค่ะ เข้าใจแล้ว ต่อไปจะไม่ทำอีก”
คุณตำรวจหลี่จ้องเธออยู่ครู่ใหญ่ ก่อนจะถอนหายใจ สายตาเลื่อนไปหยุดบนหน้าจอคอมพิวเตอร์ชั่วขณะ แล้วจึงเอ่ยขึ้นอีกครั้ง “ฝีมือการเขียนไม่เลวนะ ไม่เคยคิดจะไปเขียนลงเว็บไซต์ถูกกฎหมายบ้างหรือ?”
“ก็เขียนอยู่ค่ะ” ลี่อันตอบเสียงเบา
“แล้วทำไมยัง…”
“เว็บไซต์ถูกกฎหมายไม่ให้เขียนฉากต่ำกว่าคอค่ะ”
หลี่ซู่แค่นหัวเราะเมื่อได้ยิน “เข้าใจแล้ว เว็บไซต์ถูกกฎหมายมีข้อจำกัดเยอะ เขียนแล้วไม่สะใจใช่ไหม?”
ลี่อันกระแอมเบา ๆ อย่างกระอักกระอ่วน นับว่าเป็นการยอมรับ
“ต่อไปห้ามทำอีก!”
“ค่ะ ๆ…” ลี่อันพยักหน้ารัว ๆ
หลี่ซู่จ้องหน้าจอคอมพิวเตอร์อยู่อีกครู่ ขมวดคิ้วเล็กน้อยคล้ายกำลังครุ่นคิด ผ่านไปสักพักจึงเอ่ยขึ้น “ผมขอถามเรื่องนอกประเด็นอีกข้อ คุณรู้จักหัวหน้าหน่วยฉีหรือเปล่า? คนที่คุยกับผมอยู่ข้างนอกเมื่อกี้น่ะ ผมรู้สึกว่า…”