ในสำนักงานกฎหมายซ่างผิ่น
หลี่จิ้งจ้องหน้าจออย่างจดจ่อ มองใบหน้าหน้าไหว้หลังหลอกของหวงปัว มือที่ถือแท็บเล็ตกำแน่นจนส่งเสียงดังเอี๊ยดอ๊าด
“หวงปัว…ไอ้หมาบ้านี่!”
เธอกัดฟันแน่น ความโกรธแทบจะปะทุออกมาจากดวงตา
“ที่แท้ก็เป็นมัน!”
ชิวอิ่งที่อยู่ด้านข้างก็จำหวงปัวได้เช่นกัน เธอขมวดคิ้วมุ่น สีหน้าวิตกกังวล
“ฉันก็ว่านะว่าสำนักงานกฎหมายหงจวิ้นไม่มีทางมีความสามารถปั่นกระแสความคิดเห็นได้ขนาดนี้ ที่แท้หวงปัวก็เป็นคนอยู่เบื้องหลัง”
เธอมองไปที่เจียงเฟิง ดวงตาแฝงไปด้วยความกังวล: “ทนายเจียง หวงปัวคนนี้จัดการยากมาก ทำงานมาสามสิบปี ประสบการณ์จัดเต็ม วิธีก็สกปรกมาก ต้องการให้ฉันช่วยไหม?”
“ไม่ต้องหรอก”
บนใบหน้าของเจียงเฟิงกลับเผยรอยยิ้มเย็นเยียบออกมา
ที่หวงปัวลงมือ นอกเหนือความคาดหมายของเขาจริงๆ
ทนายอัจฉริยะรุ่นเก๋าของวงการ คนที่อายุสามสิบก็เป็นตัวท็อปของสำนักงานชั้นนำ ความสามารถไม่ต้องพูดถึง
ใช้เวลาเพียงวันเดียว ก็ปั่นกระแสความคิดเห็นได้อย่างเฉียบคม สร้างภาพตัวเองเป็นผู้พิทักษ์ความยุติธรรม แล้วตีตราเจียงเฟิงเป็นตัวร้าย ทำให้เหล่าพ่อแม่วัยกลางคนนับไม่ถ้วนเชียร์เขา
ฝีมือจัดว่าแยบยลจริงๆ
แต่ก็เท่านั้นแหละ
ในขณะนั้นเอง
ปัง!
เสียงดังสนั่นหวั่นไหวดังมาจากหน้าประตูสำนักงานกฎหมาย ราวกับของหนักกระแทกเข้ากระจก
ตามมาด้วยเสียงโวยวายราวกับคลื่นซัดฝั่ง
“ทนายหน้าด้านเจียงเฟิง กลิ้งออกไปจากวงการทนายความเดี๋ยวนี้!”
“สำนักงานกฎหมายซ่างผิ่นไร้ยางอาย! สำนักงานทมิฬ!”
“เจียงเฟิงแกเป็นปีศาจ! คืนความยุติธรรมให้ฉัน!”
ท่ามกลางเสียงด่าทอที่อื้ออึง ไข่ ใบผักเน่า ขวดที่บรรจุของเหลวไม่ทราบชนิด ต่างโปรยปรายลงมาอย่างกับฝน กระแทกเข้ากระจกบานใหญ่และประตูกระจกของสำนักงานกฎหมาย เกิดเป็นเสียงอู้อี้ชวนหงุดหงิดไม่หยุดหย่อน