หนึ่งชั่วโมงครึ่งต่อมา ฉวนซือหลิวก็มาถึงที่เกิดเหตุ
กลิ่นไหม้โชยรุนแรงอบอวลไปในอากาศ
ตรงหน้าเธอ เหลือเพียงซากรถสีดำบิดเบี้ยว ไหม้เกรียม ราวกับซากอสูรเหล็กกล้าที่ถูกเผาผลาญจนสิ้น
"คนล่ะ?!"
เสียงของฉวนซือหลิวสั่นระริก เธอแทบไม่อยากเชื่อสายตาตัวเอง
"คน... อยู่บนรถ" ตำรวจจราจรชี้ไปที่รถพยาบาลไม่ไกล
ฉวนซือหลิวรีบวิ่งไปทันที
แต่เมื่อเธอเข้าไปใกล้ หัวใจก็เย็นวาบลงทันที
ภายในรถพยาบาล มีร่างหนึ่งถูกคลุมด้วยผ้าขาว นอนนิ่งอยู่
ร่างกายเธอโซเซเกือบยืนไม่อยู่
บอดี้การ์ดข้างกาย หยิงหยิง คว้าแขนเธอไว้ได้ทัน
ฉวนซือหลิวประคองตัวยืนให้มั่น แล้วค่อย ๆ ก้าวเข้าไป ยื่นมือที่สั่นเทาเปิดผ้าขาวออก
นั่นคือร่างที่ถูกไฟคลอกจนดำเป็นตอตะโก ไม่เห็นหน้าเดิม
ศพจำลองที่ตำรวจทำขึ้นนี้ สมจริงถึงขนาดทำลายกำแพงจิตวิทยาของใครก็ได้
"ไม่! เป็นไปไม่ได้!"
ความเยือกเย็นและสติสัมปชัญญะทั้งหมดของฉวนซือหลิวพังทลายลงในชั่วพริบตา ขาของเธออ่อนแรง ทรุดตัวนั่งลงบนพื้นเย็นเฉียบ
ตำรวจจราจรคนหนึ่งเดินเข้ามา สีหน้าเคร่งเครียด
"คุณเป็นอะไรกับเขา? เราพบบัตรประชาชนและโทรศัพท์ของเขาจากศพ"
"โทรศัพท์ถูกเขากอดไว้แน่นในอก เราต้องออกแรงพอสมควรกว่าจะเอามาได้"
ตำรวจยื่นโทรศัพท์ที่บิดเบี้ยวเล็กน้อยจากความร้อนให้
"พอเปิดเครื่อง เราพบว่ามีจดหมายฉบับหนึ่งที่ยังไม่ได้ส่งในกล่องข้อความ"
ร่างของฉวนซือหลิวสั่นสะเทือนอย่างรุนแรง
เธอใช้มือที่สั่นเทารับโทรศัพท์มา แล้วเปิดจดหมายฉบับนั้น
ข้อความหนึ่งบรรทัด พุ่งเข้าตาเธอ
"ได้รู้จักเธอเป็นความสุขมาก เพียงแต่ชีวิตอันสั้น ไม่อาจอยู่เป็นเพื่อนต่อไปได้ หวังว่าอนาคตของเธอจะบริสุทธิ์ผุดผ่อง มีชีวิตอยู่อย่างขาวสะอาด — เจียงอี้"