เสียงของเจียงเฟิงพลันเย็นลงดั่งมีดแหลมที่ทิ่มแทงเข้าหูของหวังหมิงเฮ่า
“เอานิ่งตอนที่แกสู้กลับพวกมันออกมาให้หมด! แกไม่ได้ทำอะไรผิด!”
ร่างของหวังหมิงเฮ่าสั่นเทา ร้องไห้หนักขึ้นกว่าเดิม: “ผม……ผมไม่ได้ทำผิด……แต่นี่คือความเป็นจริง……เราชนะไม่ได้หรอก……”
ยังไม่ทันพูดจบ เจียงเฟิงก็ขัดขึ้น
“แล้วถ้าฉันบอกแกตอนนี้ ว่าฉันได้คลิปเต็มตอนที่แกชิงมีดมาสู้กลับมา ว่าแกเป็นการป้องกันตัวโดยชอบธรรม และจะได้ปล่อยตัวเพราะบริสุทธิ์ล่ะ?”
ประโยคเดียว ราวกับฟ้าผ่าลงกลางใจ!
หวังหมิงเฮ่ายกหน้าขึ้นทันใด น้ำตายังค้างอยู่ที่หน้า แต่รูม่านตาหดตัวอย่างรุนแรง!
“ปล่อย……ปล่อยตัวเพราะบริสุทธิ์?!”
เขาไม่อยากเชื่อหูตัวเอง เสียงยังสั่นระริก: “แต่……แต่มันไม่มีหลักฐาน……”
จังหวะนั้น โทรศัพท์ของเจียงเฟิงก็ดังขึ้น
เขาส่งสายตาให้เจ้าหน้าที่เรือนจำข้าง ๆ พอได้รับอนุญาต ก็กดรับสาย
ปลายสาย มีเสียงของหลี่จิ้งที่พยายามกลั้นความดีใจสุดขีดดังมา:
“หัวหน้า! โดนหมดเลย!”
“รังของจ้าวหลงพวกเราบุกยึดมาแล้ว มีคลิปจริง ๆ ด้วย!”
“พวกเราชนะแน่นอน!”
เจียงเฟิงมุมปากยกขึ้นเล็กน้อย มองหวังหมิงเฮ่าอย่างเงียบ ๆ
“ได้ยินไหม?”
“ฉันหามาให้แกแล้ว”
ดวงตาของหวังหมิงเฮ่าเบิกกว้างจนแทบหลุดเบ้า ทั้งตัวสั่นไปหมด
“จ……จริงเหรอ?!”
สีหน้าของเขา จากความสิ้นหวังที่ว่างเปล่า ถูกจุดติดขึ้นมาฉับพลัน
เพื่อทำลายความลังเลของเขาให้สิ้นซาก เจียงเฟิงพูดกับโทรศัพท์: “หลี่จิ้ง ให้นายหนี่อยทนายความพูดหน่อย”
วินาทีถัดมา เสียงของชิวอิ่งที่ตื่นเต้นจนเพี้ยนดังออกจากหูโทรศัพท์:
“ทนายเจียง! คลิปเป็นของจริง! พวกเราได้มาแล้ว!”
“แล้วก็หวังหมิงเฮ่า! ฟังฉันไว้นะ! นายต้องทำใจเข้มแข็งไว้ให้ได้! ห้ามยอมแพ้เด็ดขาด!”
พอได้ยินเสียงของชิวอิ่ง หวังหมิงเฮ่าถึงกับทรุดลงไปกอง น้ำตาที่กลั้นไว้พรั่งพรูออกมา