"คุณหลิว คุณรับปากว่าจะทำให้สำนักงานชุนชิวฟื้นคืนมาได้ แต่ตอนนี้ล่ะ? คนเราตั้งเยอะแยะ รับคดีไม่ได้สักเรื่อง จะให้เรามาทนรออยู่แบบนี้กับคุณไปเรื่อยๆ อย่างนั้นหรือ!"
ประโยคนี้เหมือนเข็มเล่มหนึ่ง แทงทะลุความโกรธที่เพิ่งก่อตัวขึ้นในใจของหลิวซูชางได้อย่างแม่นยำ
ความโกรธบนใบหน้าของเธอจางหาย กลายเป็นความจำยอมที่ลึกจนสุดลูกหูลูกตา
คนอ้วนเห็นเช่นนั้น รีบฉวยโอกาสรุกคืบ น้ำเสียงลดต่ำลง เต็มไปด้วยเล่ห์เหลี่ยมจูงใจ: "คุณหลิว คุณชายหยางหลงใหลคุณมานานแล้ว ขอแค่คุณยอมไปเป็นเพื่อนเขา... แค่คืนเดียวเท่านั้น"
"เขาก็จะใช้เส้นสายของตัวเอง ให้ศาลสูงสั่งรีบคดีขึ้นมาพิจารณาใหม่ ตอนนั้นพวกเราก็จะมีโอกาสพลิกกลับมาได้แล้ว!"
หลิวซูชางนิ่งเงียบ
ดวงตาคมที่เคยระยิบระยับไปด้วยรอยยิ้ม ตอนนี้เหลือเพียงสายตาเยียบเย็นจับจ้องประเมิน
เธอมองคนอ้วนตรงหน้า เสียงเบาราวกับถอนหายใจ: "หงฝู เราเจอกันตั้งแต่สมัยมหาวิทยาลัย"
"คนในความทรงจำของฉัน เป็นคนซื่อตรง ใจดี มีหัวคิดอุดมคติด้วยซ้ำ ทำไม... ทำไมถึงแม้แต่เธอ พูดคำแบบนี้ออกมาได้?"
ชื่อ "หงฝู" ทำเอาสายตาของคนอ้วนฉายแววผิดเล็กน้อยในพริบตา
เขาไม่กล้าสบตากับหลิวซูชาง ริมฝีปากสั่นระริก พูดออกมาห้วนๆ: "คุณหลิว... พวกเรา... พวกเราไม่ใช่เด็กที่อยู่ในหอคอยงาช้างกันอีกต่อไปแล้ว..."
ยังพูดไม่ทันจบ อารมณ์ของชายวัยกลางคนคนนี้ก็พังทลายลงมาทันที
ขอบตาของเขาแดงฉ่ำในทันใด เสียงสั่นเครือปนสะอื้นจนแทบพูดไม่เป็นคำ
"รุ่นพี่! มันคือเงิน! ฉันต้องการเงิน! ถ้าสำนักงานยังเป็นแบบนี้ต่อไป เงินผ่อนบ้าน ผ่อนรถ ค่าเรียนพิเศษแพงๆ ของลูก ค่ายารักษาโรคของพ่อแม่... ฉันทนไม่ไหวแล้ว! ฉันทนไม่ไหวจริงๆ นะ!"