ขณะนี้ โลกออนไลน์ถูกจุดระเบิดจนเดือดพล่านไปหมดแล้ว
หนุ่มสาวนับไม่ถ้วนที่กำลังดูรายการสัมภาษณ์ด้านกฎหมายอยู่หน้าจอ โดยเฉพาะกลุ่มนักศึกษา ต่างเดือดดาลกันสุดขีด
พวกเขาคิดว่าจะได้เห็นข่าวใหญ่เกี่ยวกับคดี แต่สิ่งที่รออยู่กลับเป็นคำสั่งสอนแบบคนแก่หัวโบราณของกงฮว่าจวิ้นที่แทบจะทะลุออกมาจากหน้าจอ พร้อมกับการโจมตีนักศึกษาทั้งกลุ่มแบบไม่เลือกหน้า!
โดยเฉพาะคำพูดประชดประชันที่ว่า “ไม่หรอกมั้ง ไม่หรอกมั้ง” ราวกับเข็มเหล็กร้อนแดง แทงทะลุแนวป้องกันของเด็กปริญญาโททุกคนได้อย่างแม่นยำ!
เพื่อให้เรียนจบ ใครบ้างที่ไม่เคี่ยวกรำอยู่ในห้องแล็บจนหมดเรี่ยวหมดแรง?
ใครบ้างที่ไม่ต้องกล้ำกลืนความไม่พอใจอยู่ใต้อำนาจของอาจารย์ที่ปรึกษา?
แต่พอออกจากปากของผู้เชี่ยวชาญเฮงซวยอย่างนาย กลับกลายเป็นว่าพวกเราจิตใจอ่อนแอ เป็นพวกขี้เกียจมาแต่กำเนิด!
“ฉิบหาย! ไอ้แก่คนนี้มันเป็นตัวอะไร! การศึกษาที่ดีที่สุดที่มันควรทำคือหุบปากหมา ๆ ของตัวเองเดี๋ยวนี้!”
“บ้าเอ๊ย ฉันทนไม่ไหวแล้ว! ฉันก็เป็นภาวะซึมเศร้าเหมือนกัน! ฉันจะทำตามเซี่ยเวยด้วย!”
“จะรออะไรอีก? ทุกคนฟังทางนี้ ไปโรงพยาบาลตรวจเดี๋ยวนี้เลย! ภาวะซึมเศร้า! โรคอารมณ์สองขั้ว! ใครเป็นก็ไปตรวจให้หมด!”
“พวกเราตั้งสติก่อน! อย่าแยกกันทำอะไรคนเดียว! ต้องรวมกลุ่มกัน! เราต้องตั้งองค์กรขึ้นมา!”
เสียงโกรธเกรี้ยวที่ก่อตัวขึ้นในโลกออนไลน์ถาโถมรวมกันเป็นคลื่นสึนามิ
ในตอนนั้นเอง โพสต์หนึ่งก็พุ่งผ่านท้องฟ้ายามค่ำคืนราวกับพลุสัญญาณ
ผู้ใช้รายหนึ่งซึ่งตั้งชื่อบัญชีว่า “เสิ่นไท่ ปริญญาเอก” โพสต์ข้อความว่า “มหาวิทยาลัยเทคโนโลยีเจียงหนาน สมาคมช่วยเหลือด้านสุขภาพจิตและสิทธิประโยชน์ของนักศึกษา ก่อตั้งขึ้นวันนี้!”
ข่าวนี้ราวกับประกายไฟที่ถูกโยนลงไปในคลังดินปืนขนาดมหึมา
ตูม!
ณ วินาทีนั้น นักศึกษาทั่วประเทศราวกับได้พบธงผืนใหญ่ที่เฝ้ารอคอยมานาน!
เหล่า “แรงงานวิจัย” ที่ถูกรีดเค้นจนแทบหายใจไม่ออก รวมตัวกันอย่างรวดเร็ว แล้วก้าวตามเสิ่นไท่อย่างไม่ห่าง จุดไฟลามทุ่งครั้งใหญ่ที่แผ่ขยายไปทั่ว!
“มหาวิทยาลัยอุตสาหกรรมมหานครเซี่ยงไฮ้ สมาคมช่วยเหลือผู้ป่วยซึมเศร้าประกาศก่อตั้ง!”