ภายในศาลสูง อากาศเงียบสงัดจนน่าอึดอัด
เวลาพักการไต่สวนผ่านไปแล้วหนึ่งชั่วโมง
ที่นี่ไม่มีอินเทอร์เน็ต ไม่มีข้อมูลจากโลกภายนอก ดั่งเกาะโดดเดี่ยวที่ถูกตัดขาดจากทุกสิ่ง
บนบัลลังก์ฝ่ายโจทก์ เหลือเพียงหลี่จิ้งนั่งอยู่เพียงลำพัง
ฝั่งที่นั่งผู้ฟังตรงข้ามเธอ ทีมทนายความชั้นยอดหกสิบคนของเย่กู้ยังคงก้มหน้าก้มตาคำนวณ พูดคุยกันเสียงเบา ราวกับเครื่องจักรสงครามที่เที่ยงตรง
หลี่จิ้งเงยหน้าขึ้น มองผ่านผู้คนที่วุ่นวายนั้น มุมปากของเธอโค้งขึ้นเป็นเส้นโค้งที่ทั้งสดใสและเย็นเยียบ
"ทำงานไปก็เท่านั้นแหละ ฝูงคนโง่"
เธอพึมพำด้วยเสียงที่ได้ยินเพียงคนเดียว
ในจังหวะนั้นเอง เย่กู้ลุกขึ้นยืดตัว สายตาตกไปที่หลี่จิ้งผู้โดดเดี่ยว ความเย่อหยิ่งโดยกำเนิดทำให้เขาเดินตรงเข้ามาหา
เขามองหลี่จิ้งจากเบื้องบน ริมฝีปากประดับรอยยิ้มเยาะเย้ย
"เด็กน้อย ผู้ใหญ่ของเธออยู่ไหน?"
"วิ่งไปซ่อนตัวไม่กล้าหน้าอย่างงั้นเหรอ?"
เด็กน้อย?
สองคำนี้แทงทะลุเข้าหูของหลี่จิ้งดั่งเข็ม เธอหันขวับ ดวงตากลมสวยที่เคยอ่อนหวานตอนนี้ฉายแสงเย็นยะเยือกน่าสะพรึง
"ถ้ากล้าพูดอีกครั้งสิ"
เย่กู้ชะงักไปกับสายตานั้น ก่อนจะแสร้งทำเป็นตกใจ ยกมือทั้งสองขึ้นอย่างเกินจริง
"ได้ ๆ ไม่พูดแล้ว"
เขาพูดพลางเปลี่ยนเรื่อง น้ำเสียงดูถูกยิ่งหนักหน่วงขึ้น
"แต่เธอควรไปเตือนผู้ใหญ่ของเธอนะ ฉันเตรียมผลจำลองไว้เป็นร้อยแบบ"
"ทุกคำที่เจียงเฟิงจะพูดต่อไป ฉันคิดแทนเขาหมดแล้ว"
"พวกเธอ แพ้แน่นอน"
"ยอมแพ้แต่เนิ่น ๆ ดีกว่า ไม่งั้นถ้าพวกเราโมโหจริง ๆ สำนักงานกฎหมายซ่างผิ่นเล็ก ๆ ของพวกเธอ จะแย่เอาได้ง่าย ๆ"