หนึ่งชั่วโมงต่อมา
ร่างของจงเจี๋ยปรากฏขึ้นที่ทางเข้าศาลอีกครั้ง
ศาลที่เคยวุ่นวาย กลับเงียบสนิทในชั่วพริบตาที่นางปรากฏตัว
สายตาทุกคู่หันไปทางนางพร้อมกัน อากาศเต็มไปด้วยความอึมครึมที่ปนเปื้อนความเศร้าและความคาดหวัง
เรื่องราวของหยางหมิงเหมือนก้อนหินใหญ่กดทับหัวใจของทุกคน ทำให้พวกเขารู้สึกผิดเล็กน้อยที่ด่วนตัดสินเขาเป็น "หมาเมีย" ไปก่อนหน้านี้
นั่นไม่ใช่การเอาอกเอาใจ แต่เป็นรักที่เงียบงัน ซุ่มซ่าม และลึกซึ้งที่สุดในโลกนี้
เปรี้ยง!
เสียงค้อนไม้ของประธานศาลดังกังวาน เด็ดขาด ดึงความคิดของทุกคนกลับมาสู่ความจริง
จงเจี๋ยนั่งลงบนบัลลังก์พิพากษา สายตากวาดมองไปทั่วทั้งห้อง ก่อนจะหยุดที่เจิ้งซี แล้วจึงเลื่อนไปที่เจียงเฟิง
"ตอนนี้เปิดการไต่สวนต่อ ทั้งสองฝ่ายมีคำแถลงเพิ่มเติมหรือไม่?"
เจิ้งซีส่ายหน้าอย่างรวดเร็วราวกับถูกไฟช็อต
ตอนนี้เขารู้สึกว่าตัวเองไม่ใช่ทนายความ แต่เป็นผู้ชมของมหากาพย์โศกนาฏกรรม จิตวิญญาณถูกสั่นสะเทือนด้วยความรักอันหนักหน่วงนั้น จนพูดไม่ออกแม้แต่ครึ่งคำ
สายตาของเจียงเฟิงแหลมคมราวกับดาบ จ้องตรงไปที่ชื่อหมิงฝั่งตรงข้าม
"บาดแผลของความของผู้ความฝ่ายเรา ควรจะค่อย ๆ ถูกเวลาเยียวยา"
เสียงของเขาไม่ดัง แต่ทุกคำแทงใจดำ
"แต่ก็มีญาติที่เรียกว่า 'ครอบครัว' พวกกินหินเลือด เพื่อเงินค่าชดเชยสกปรกนั่น แกะบาดแผลของเขาครั้งแล้วครั้งเล่า ทรมานเขาด้วยวิธีที่โหดร้ายที่สุด!"
ปัง!
เจียงเฟิงทุบโต๊ะอย่างแรง แววตาเย็นชาทำให้คนในตระกูลชื่อสั่นสะท้านไปทั้งยวง
"สำหรับเรื่องนี้ ผมขอเตือนอย่างที่สุด!"
ชื่อหมิง รวมถึงญาติสองสามคนบนที่นั่งผู้ฟัง ต่างก้มหน้าด้วยความละอาย ไม่กล้าสบตากับเจียงเฟิงด้วยซ้ำ