พ่อแม่หลายคนในขณะนั้น กลับรู้สึกชื่นชมทนายหนุ่มที่เคยกัดฟันเคียดแค้นอยู่ไม่น้อย ถึงขนาดแอบกลายเป็นแฟนคลับของเขาไปแล้ว
ภายในศาล
เจียงหมิน เฉินไป๋เหลียง ทั้งสี่คนฟังคำแนะนำของเจียงเฟิงจบ ร่างกายสั่นสะเทือนไปทั้งตัว
พวกเขามองเจียงเฟิง สายตาซับซ้อน สุดท้าย ทั้งสี่คนก็โค้งคำนับอย่างสุดซึ้ง
“ทนายเจียง ขอบคุณครับ”
เสียงของเจียงหมินแหบพร่า แต่แฝงไปด้วยความโล่งใจที่เห็นได้ชัด
“ขอบคุณที่ทำให้พวกเรารู้ว่า เราผิดพลาดมากแค่ไหน และกำแพงที่กั้นระหว่างเรากับลูก มันถูกก่อขึ้นมาได้ยังไง”
เจ้าหน้าที่ศาลเดินเข้ามาแล้ว กุญแจมือเย็นเฉียบ “แคล็ก” เสียงดังล็อกรัดข้อมือของพวกเขา
นี่ควรเป็นช่วงเวลาที่สิ้นหวัง
แต่บนใบหน้าของทั้งสี่คน กลับไม่มีความสิ้นหวังแม้แต่น้อย กลับมีความสงบและความหวังที่ไม่เคยมีมาก่อน
ความหวังของพวกเขา คือคำขอโทษที่มาช้าเกินไป และคือโอกาสที่จะได้อยู่เคียงข้างลูกๆ เติบโตขึ้นมาใหม่อีกครั้งในอนาคต
“ทุกท่าน”
เสียงของเจียงเฟิงดังขึ้นอีกครั้ง เรียบเฉยแต่หนักแน่นจนไม่อาจค้านได้
“ความเสียหายที่พวกคุณทำกับเด็กๆ ไม่ใช่คำขอโทษไม่กี่ประโยคจะชดเชยได้”
“สิ่งที่พวกคุณต้องคืน คือความไว้วางใจที่ถูกขโมยไป และวัยเด็กที่ควรจะสมบูรณ์ สิ่งนี้ต้องพิสูจน์ด้วยชีวิตที่เหลือ ขอแค่แสดงความจริงใจออกมาให้เห็น”
ประโยคเดียว ทำให้ไฟแห่งความหวังที่เพิ่งจุดขึ้นในใจทั้งสี่คน ถูกน้ำเย็นสาดจนสงบลงทันที
น้ำตาไหลออกจากหางตา พวกเขาพยักหน้าอย่างเคร่งขรึมที่สุด
ใช่แล้ว ความจริงใจ
ในขณะเดียวกัน อาจารย์ใหญ่เหยาเวินจวิ้นของโรงเรียนมัธยมปลายเทียนไห่อันดับหนึ่ง หน้าซีดเผือดถูกคุมตัวลงไปพร้อมกัน