เจียงหมินตวาดเสียงดัง ความโกรธที่อัดแน่นอยู่ในท้องมานานในที่สุดก็เจอทางระบาย
เจียงว่านหยูกัดฟันแน่น กำลังจะโต้กลับ แต่ไหล่ของเธอกลับถูกมืออุ่นๆ ข้างหนึ่งวางเบาๆ ไว้
"อย่าพูดเลย ดูฉันจัดการ" เสียงของเจียงเฟิงเรียบนิ่ง แต่กลับแฝงพลังที่ไม่อนุญาตให้ใครขัดได้
เจียงว่านหยูพยักหน้าอย่างหนักแน่น
เจียงหมินเดินหน้าบึ้งตึงเข้ามา ยกมือขึ้น ดูท่าจะใช้คำว่า "สั่งสอน" เป็นข้ออ้างระบายอารมณ์
"คุณเจียง"
เจียงเฟิงก้าวไปข้างหน้าหนึ่งก้าว ยืนขวางอยู่ด้านหน้าเจียงว่านหยูอย่างไม่ลำเอียง
"ใจเย็นก่อน ผมเป็นทนายความของว่านหยู"
เสียงของเขาไม่ดัง แต่ทำให้อากาศในโถงทางเดินทั้งเส้นดูหยุดนิ่งไปชั่วขณะ
"ที่มาครั้งนี้ ก็เพื่อร่วมกับว่านหยู ยื่นฟ้องโรงเรียนมัธยมปลายอันดับหนึ่งเทียนไห่"
"ผมมองว่า ทางโรงเรียนต้องรับผิดชอบอย่างใหญ่หลวงและปฏิเสธไม่ได้ต่อโศกนาฏกรรมของเจียงว่านถิงและเฉินหมิงเฉา"
เมื่อคำพูดนี้หลุดออกมา พ่อแม่ของเจียงหมินและพ่อแม่ของเฉินไป๋เหลียงต่างก็ตะลึงงันไปหมด
สายตาที่พวกเขามองเจียงเฟิง เปลี่ยนจากความโกรธเป็นความตกใจในพริบตา จากนั้น ความดีใจอย่างสุดจะปิดบังก็ผุดขึ้นจากก้นบึ้งดวงตา
เจียงหมินจำเจียงเฟิงได้ด้วยซ้ำ เขาคว้าแขนภรรยาด้วยความตื่นเต้น ลดเสียงพูดว่า "เขาเอง! คือทนายความเจียงคนที่ดังสุดในโลกออนไลน์ช่วงนี้ไง! คดีไหนก็ไม่เคยแพ้!"
ฟ้องโรงเรียน!
มีหวังแล้ว!
ความยุติธรรมของพวกเขาจะได้คืนมาแล้ว!
"ฟ้าดินมีตา!" ใบหน้าที่โมโหแทบระเบิดเมื่อครู่ของเจียงหมิน ตอนนี้กลับเต็มไปด้วยรอยยิ้มประจบประแจง เขาคว้ามือเจียงเฟิงไว้แน่น "ทนายเจียง! โรงเรียนมัธยมปลายอันดับหนึ่งเทียนไห่บีบลูกสาวผมจนเป็นแบบนี้ คุณต้องช่วยพวกเราทำความยุติธรรมให้หน่อย!"