ผู้อำนวยการโยวพยักหน้า น้ำเสียงเจือความโล่งใจราวกับทุกอย่างลงตัวแล้ว “บริษัทยาตระกูลซุนมีหนี้สินล้นพ้นตัว นูซิเนอร์เซนโซเดียมที่กักตุนไว้ในคลังถูกนำไปชดใช้ค่าปรับทั้งหมดแล้ว มีให้พอแน่นอน”
คำตัดสินนี้ยุติทุกอย่างในคราวเดียว
ดวงตาของเย่ป๋อย่วนและญาติผู้ป่วยคนอื่นๆ แดงก่ำขึ้นมาทันที พวกเขาตื่นเต้นจนพูดไม่ออก ได้แต่รีบหยิบโทรศัพท์ขึ้นมา ประกาศข่าวดีครั้งใหญ่ในกลุ่มผู้ป่วยทั่วประเทศอย่างบ้าคลั่ง
“พี่เย่ ข่าวนี้เชื่อถือได้ไหม?! เข็มละสามหมื่นจริงเหรอ?!”
“จริงแท้แน่นอน! ทนายเจียงกับผู้อำนวยการโยวแห่งสำนักงานประกันสุขภาพอยู่ข้างฉันนี่เอง!”
เย่ป๋อย่วนถ่ายรูปเจียงเฟิงกับผู้อำนวยการโยวที่อยู่ในเหตุการณ์ ส่งเข้าไปในกลุ่มโดยเฉพาะ
ภาพถ่ายกลายเป็นจุดระเบิดของความยินดี
“ให้ตายสิ! ทำงานเร็วเกินไปแล้ว!”
“พอไม่มีพวกหนอนกัดกินพวกนั้น เครื่องจักรของประเทศเราก็ทำงานได้เยี่ยมขนาดนี้เลย!”
“ขอบคุณทนายเจียง! ขอบคุณผู้อำนวยการโยว! ขอบคุณประเทศชาติ!”
วันนี้ กลุ่มผู้ป่วยถูกคลื่นแห่งความยินดีและความหวังถาโถมกลืนกินเป็นครั้งแรก ไม่มีเสียงคร่ำครวญสิ้นหวังหลงเหลืออยู่อีกแม้แต่น้อย
บริษัทยาตระกูลซุน ยักษ์ใหญ่แห่งวงการยาที่ครั้งหนึ่งเคยยิ่งใหญ่ไร้เทียมทาน ในชั่วขณะนี้ได้ประกาศล้มละลายอย่างเป็นทางการ และจมสลายไปในฝุ่นธุลีแห่งประวัติศาสตร์โดยสิ้นเชิง
……
ระหว่างทางกลับโรงแรม ภายในรถเงียบสงบ
เจียงเฟิงเอนพิงเบาะ หลับตาพักสายตา ทว่าเสียงแจ้งเตือนที่รอคอยมานานกลับดังขึ้นในหัว