แต่ในวินาทีถัดมา เธอก็สัมผัสได้ถึงความผิดปกติ
ร่างกายท่อนบนของเจียงเฟิงยังคงเปลือยเปล่า เส้นกล้ามเนื้อชัดเจนภายใต้แสงไฟ เต็มไปด้วยพลัง
"ได้...ได้ยังไงยังไม่ใส่เสื้ออีก!" หลิวซูชางหายใจติดขัด ความร้อนที่กว่าจะกดลงไปได้กลับพุ่งขึ้นมาอีกครั้ง
เจียงเฟิงทำหน้าน่าสงสาร: "เธอกอดผมไว้แบบนี้ ผมจะขยับยังไงล่ะ?"
"อ่อ..."
หลิวซูชางแก้มแดงก่ำ ดิ้นรนจะลุกขึ้น แต่ก็ยังละโมบความอบอุ่นและความรู้สึกปลอดภัยของอ้อมกอดนี้ ในชั่วขณะหนึ่งก็รู้สึกเสียดาย
สุดท้าย สติชนะใจ เธอหน้าแดงลุกขึ้นนั่ง
"เสื้อของผมเปียกหมดแล้ว ใส่ไม่ได้" เจียงเฟิงชี้ไปที่เสื้อผ้าที่เปียกโชก
"ฉัน...ฉันไปหาเสื้อกันหนาวให้คุณ"
หลิวซูชางวิ่งหนีไปที่ตู้เสื้อผ้า หยิบเสื้อกันหนาวยาวทรงกลางที่ตัวเองใส่แล้วออกมา
แต่เสื้อตัวนี้กลับสวมใส่บนร่างสูงใหญ่ของเจียงเฟิง กลับตึงและสั้นทันที ดูตลกไปหน่อย
"ใส่ไปก่อนเถอะ คืนนี้ผมต้องไปมั๋วตู ต้องไปให้ทันเที่ยวบิน" เจียงเฟิงจัดเสื้อผ้า เตรียมจะลา
"ฉัน..." ความผิดหวังอย่างรุนแรงพวยพุ่งขึ้นในใจหลิวซูชาง
เธออยากให้เขาอยู่
ความคิดนี้เหมือนหญ้ารกที่งอกขึ้นอย่างบ้าคลั่ง
แต่เธอเป็นผู้หญิงที่เติบโตแล้ว เธอเข้าใจดีว่าการเดินทางครั้งนี้ของเจียงเฟิงต้องไปจัดการเรื่องใหญ่โตอย่างแน่นอน
ตัวเองไม่อาจเพราะความเห็นแก่ตัว กลายเป็นภาระผูกพันของเขา
อีกอย่าง ระหว่างพวกเขา ยังไม่ได้ตกลงความสัมพันธ์อะไรเลย...
"คุณหลิว ผมไปก่อนนะ" เสียงของเจียงเฟิงดึงเธอกลับสู่ความเป็นจริง "พอผมกลับมา จะชดเชยให้เธออย่างดี"
"อื้ม ดูแลตัวเองด้วย"
หลิวซูชางกลั้นความอาลัย โบกมือ
เธอยืนอยู่ที่หน้าประตู มองเงาร่างนั้นหายไปที่ปลายทางเดิน หัวใจยังคงเต้นแรง
เธอรู้ตัวดีว่าตัวเองจมดิ่งลงไปแล้ว