เขาพกความสงสัยเต็มอก คลิกเข้าไปในลิงก์ไลฟ์สดของศาลชั้นต้น
วินาทีที่ภาพตัดเข้ามา มุมตาของหลัวต้าเสียงกระตุกทันที
จริงด้วย!
เจียงเฟิง ชายคนที่ควรจะนั่งใช้สมองตึงเครียดอยู่ในห้องพักระหว่างไต่สวนของศาลสูง กลับนั่งอยู่บนแท่นโจทก์ของศาลชั้นต้นอย่างสงบ กำลังจัดเรียงเอกสารอย่างไม่สะทกสะท้าน ราวกับว่าเขาเกิดมาเพื่อนั่งอยู่ตรงนั้น
"มาจริงเหรอ? นี้...นี่มันอะไรกัน?"
ชาวเน็ตนับร้อยล้านในห้องไลฟ์ ต่างพากันขึ้นเครื่องหมายคำถามยักษ์ไว้บนหัว
"อาจารย์หลัว อธิบายให้ฟังหน่อยสิ ทนายเจียงจะทำอะไร? แบบนี้มันถูกกฎหมายไหม?"
"บ้าหรือเปล่า! คดีในศาลสูงไม่เอาแล้วเหรอ? วิ่งมานี่เพื่อเล่นคดีกระจอก ๆ แบบนี้เนี่ยนะ?"
หลัวต้าเสียงคร่ำหวอดอยู่ในการวิเคราะห์กฎหมายมาหลายปี ถึงกับตะลึงกับหมัดนี้ของเจียงเฟิงที่คาดเดาได้ยากเกินมนุษย์ แต่เขาก็ยังรีบให้คำอธิบายอย่างมืออาชีพ: "ตัวการกระทำไม่ผิดกฎหมาย ทนายความสามารถรับเป็นตัวแทนหลายคดีพร้อมกันได้ แต่...แต่ไม่เคยมีใครกล้าเด้งตัวไปมาระหว่างการไต่สวนที่กำลังดำเนินอยู่สองศาลแบบนี้!"
"ใช่สิ! นี่มันไม่ใช่เกม ที่จะสลับหน้าจอไปมาได้!"
หลัวต้าเสียงส่ายหน้า สายตาจ้องเขม็งไปที่หน้าจอ
"ทุกคนอย่าเพิ่งร้อนใจ เรามาดูกันอย่างใจเย็น ว่าทนายเจียงจะเอายาอะไรออกจากกระบอกไม้ไผ่"
ถึงจะพูดแบบนั้น แต่สมองของเขากลับหมุนเร็วเป็นจรวด
เขานึกขึ้นได้ถึงตอนก่อนเริ่มไต่สวน ที่เจียงเฟิงบอกเขาว่า "จะเล่นงานอีกฝ่ายแบบไม่ทันตั้งตัว"
สายตาของเขาไล่ไปทั่วที่นั่งผู้ฟังอันว่างเปล่าในภาพไลฟ์สดของศาลชั้นต้น แล้วก็เทียบกับกองทัพ "กลุ่มสมอง" อันดำทะมึนที่อยู่ข้างหลังเย่กู้ในศาลสูง
ความคิดที่น่าตกใจหนึ่ง ผุดขึ้นมาในสมองของเขา
ตรงนี้ไม่มีเย่กู้! ไม่มีแผนกกฎหมายร้อยคนมหึมานั้น!