มุมปากของเจียงเฟิงโค้งขึ้นเป็นเส้นโค้งเย็นชา
“ใหญ่เกินไปสำหรับพวกมันแล้ว”
เครื่องมือเย็นเยียบกวาดผ่านร่างของเจียงเฟิง เขาถูกเปลื้องเปลือกเปล่าไม่เหลือแม้แต่ผ้าเส้นเดียว แต่สีหน้ายังคงสุขุม
ผู้รับผิดชอบการตรวจเป็นหญิงสาวตามรูปยุโรปผมทอง สีหน้าของเธอเป็นมืออาชีพและเย็นชา เหมือนกำลังจัดการสิ่งของไร้ชีวิตชิ้นหนึ่ง
ครึ่งชั่วโมงต่อมา การตรวจก็สิ้นสุดลง
หญิงแพทย์มองข้อมูลร่างกายอันสมบูรณ์แบบบนจอ ตามีแววชื่นชมในเชิงวิชาชีพแวบหนึ่ง แล้วจึงพยักหน้าไปทางชายคนในห้องสังเกตการณ์
“สะอาดเนื้อสะอาดตัวดี ไม่มีอุปกรณ์ฝังใด ๆ”
ภายในห้องสังเกตการณ์ ชายคนหนึ่งจ้องภาพจากกล้องวงจรปิดที่มีเจียงเฟิงอยู่นั้นตาไม่กระพริบ หมัดสองข้างบีบแน่นจนซีดขาว
ข้อนิ้วเปลี่ยนสีเพราะใช้แรงมากเกินไป
“เจียงเฟิง เอ็งทำลายผลงานทั้งชีวิตของพ่อฉัน ฉันจะทำให้เอ็งรู้ว่าอะไรคือนรกขุดขึ้นมาจริง ๆ!”
ชายคนนั้นชื่อชุยกังเจี้ยน
ในนามแฝง ราชายาแห่งเอเชียตะวันออกเฉียงใต้
เขาคือไพ่ลับที่ซ่อนเร้นที่สุดของชุยหังซาน บุตรบุญธรรมที่แม้แต่ในตระกูลชุยเองก็ไม่มีใครรู้จัก
ตำรวจหลงกั๋วตรวจสอบบุตรชายแท้ ๆ ทุกคนของชุยหังซาน แต่กลับละเลยงูพิษตัวนี้ที่ซุ่มซ่อนอยู่ในความมืดมากว่าสิบปี
สำหรับเขา ชุยหังซานคือพ่อ คือผู้มีพระคุณ คือพระเจ้า
ส่วนเจียงเฟิง คือผู้สังหารพระเจ้า
ดังนั้น เจียงเฟิงต้องตาย
“รอจัดการเอ็งเสร็จ ตัวถัดไปก็คือผู้หญิงโง่อย่างฉวนซือหลิวน่ะ!”
แววตาของชุยกังเจี้ยนชั่วร้ายดุร้าย แต่โทรศัพท์กลับสั่นขึ้นในจังหวะนั้น
เขารับสาย เสียงเบาลงต่ำ
“คนได้มาแล้ว สะอาดดี”