เฉิงไห่ปัวมีปัญหาการได้ยินหรือ?
ความคิดนี้วาบผ่านสมองของเจียงเฟิง ก่อนจะส่องให้เห็นจุดอับของกระดานเกมทั้งหมดในทันที
ขั้นต่อไป เหลือแค่ตรวจสอบให้แน่ชัด
สายตาของชิวอิ่งจับจ้องภาพที่ขยายใหญ่ขึ้น ลมหายใจของเธอแผ่วลงไปเล็กน้อย
“เครื่องช่วยฟัง? ถ้าอย่างนั้น ตอนอยู่ในห้องทดลอง เขาอาจไม่ได้ยินชัดเลยว่าสวีเฟิงกับเซี่ยเวยกำลังทะเลาะกันเรื่องอะไร?”
เธอไหวพริบดีมาก เชื่อมโยงข้อค้นพบนี้เข้ากับประเด็นน่าสงสัยสำคัญของคดีได้ทันที
แต่เจียงเฟิงกลับส่ายหน้า แววตาลึกล้ำ
“มีความเป็นไปได้ แต่เหตุผลนี้ยังไม่พอจะใช้ล้มคำให้การของเขาในห้องพิจารณาคดี”
“ตรงกันข้าม ฝ่ายโจทก์อาจบอกได้เต็มปากว่า เขาสวมเครื่องช่วยฟังเพื่อให้ได้ยินชัดขึ้น คำให้การของเขาจึงยิ่งน่าเชื่อถือ”
ชิวอิ่งขมวดคิ้วเล็กน้อย จริงอย่างที่ว่า ข้อค้นพบนี้เป็นดาบสองคม
เจียงเฟิงไม่ได้อธิบายต่อ แต่กลับยกมุมปากขึ้นเล็กน้อย
สิ่งที่เขาต้องการไม่เคยเป็นความเป็นไปได้คลุมเครือเช่นนี้
สิ่งที่เขาต้องการคือหมัดเด็ดที่ชนะขาดร้อยเปอร์เซ็นต์
……
ครึ่งชั่วโมงต่อมา ที่โรงงานเครื่องจักรใกล้มหาวิทยาลัยเทคโนโลยีเจียงหนาน
ยามค่ำคืนมาเยือนพร้อมกลิ่นสนิมเหล็ก เฉิงไห่ปัวลากร่างเหนื่อยล้าเดินออกจากประตูโรงงาน เตรียมไปฝากท้องมื้อเย็นที่ร้านอาหารจานด่วนไม่ไกลนัก
“ผมกับหลี่จิ้งจะเข้าไป คุณทนายชิวคอยสั่งการจากในรถ” เจียงเฟิงสวมหูฟังไมโครที่เชื่อมต่อกับชิวอิ่ง
นี่เป็นทั้งการรับประกันและการกำกับดูแล เพื่อให้แน่ใจว่าทุกย่างก้าวต่อจากนี้ของเขาจะลองหยั่งเชิงกฎเกณฑ์อย่างบ้าบิ่น แต่ไม่ล้ำเส้นจริง ๆ