คนอย่างม่อจิ่นคัง อย่างไรก็เป็นเด็กปริญญาโทจากสถาบันชั้นนำ ไอคิวไม่ธรรมดาแน่นอน
เจียงเฟิงรู้ดีว่าคำโกหกง่าย ๆ หลอกพวกเขาไม่ได้
ดังนั้น เขาจึงต้องใช้คำโกหกครั้งใหญ่ แผนการเปิดเผยที่ทำให้คนทั้งเมืองเทียนไห่คลั่งไคล้ มาปกปิดเจตนาฆ่าที่แท้จริง
ซูเต๋อมองแผนของเจียงเฟิงแล้วรู้สึกหนังศีรษะชาวาบ “ทนายเจียง ในทะเลสาบ... เรายังกู้กันอยู่ไหม?”
“กู้!”
มุมปากของเจียงเฟิงยกขึ้นเล็กน้อย แววตาคมกริบ
“ไม่ใช่แค่กู้ แต่ต้องทำให้เอิกเกริก ตีกลองโห่ร้องกู้กันเลย!”
สีหน้าของซูเต๋อเต็มไปด้วยความงุนงง เพราะสิ่งนี้ขัดกับคำสั่งให้ปฏิบัติการอย่างลับ ๆ ก่อนหน้านี้โดยสิ้นเชิง
“นายรู้จักตำรวจน้ำไหม?” เจียงเฟิงถาม
ซูเต๋อพยักหน้า “เมืองเทียนไห่มีปากแม่น้ำที่ไหลลงทะเล กองตำรวจน้ำมีกำลังพลเยอะ ผมติดต่อได้”
“ดี ไปขอยืมคน เรือ แล้วก็อุปกรณ์ที่เป็นมืออาชีพที่สุดจากพวกเขา”
เจียงเฟิงพูดด้วยความเร็วไม่มาก แต่แฝงไว้ด้วยพลังที่ไม่เปิดโอกาสให้โต้แย้ง
“จำไว้ ให้ทุกคนเปลี่ยนเป็นชุดพลเรือน บอกว่าเป็นทีมกู้ซากเชิงพาณิชย์ ส่วนข้างนอกก็ประกาศว่ามีคนพบทรายทองคำในทะเลสาบ”
ดวงตาของซูเต๋อเบิกกว้างขึ้นทันที
ปลอมตัวตำรวจให้เป็นนักขุดทองงั้นเหรอ?
นี่... นี่มันคิดอะไรอยู่กันแน่?
“พวกเขาไม่เชื่อหรอก...”
“พวกเขาเชื่อแน่” เจียงเฟิงพูดขัด “พอคนของนายลงน้ำ ฉันจะทำให้ข่าว ‘พบทองคำในทะเลสาบหนิงจิ้ง’ แพร่ไปทั่วทุกมุมของเมืองเทียนไห่ภายในครึ่งวัน”
ในรอยยิ้มของเจียงเฟิงซ่อนความบ้าคลั่งเย็นชาไว้เล็กน้อย
“เมื่อทุกคนเชื่อว่าที่นั่นมีทองคำ ต่อให้กู้เรือบรรทุกเครื่องบินขึ้นมาจากทะเลสาบ พวกเขาก็ยังคิดว่ามันทำจากทองคำอยู่ดี”