"ฮ่าๆๆ ไอ้เหยางหมิงน่ะเหรอ? มันกล้าฆ่าคนด้วยหรือไง!"
"ไอ้ขี้ขลาดที่แม้แต่มีดยังไม่กล้าถือ ไอ้พวกนี้มันก็แค่ขี้ขลาดตาขาว!"
"ถ้าอย่างนั้นพวกแกก็ลองดูได้เลย" เจียงเฟิงยกมือทำท่าทาง "เชิญ" อย่างสง่างาม
เขาแม้กระทั่งหันไปทางหลี่จิ้งเล็กน้อย: "จิ่งๆ ไม่ต้องไปห้ามพวกมัน และก็ไม่ต้องห้ามหยางหมิงด้วย"
"โอเค"
หลี่จิ้งร่างวาบหาย ก้าวถอยไปอยู่ข้างๆ เจียงเฟิง กอดอก ท่าทางเหมือนกำลังดูมหรสพ
ชั่วพริบตา ในสถานที่ เหลือเพียงหยางหมิงที่ผอมบาง ต้องเผชิญหน้ากับคนตระกูลชื่อที่ดุดันสี่คน
"ฮึ มาทำเป็นเล่นละคร! หยางหมิง รีบเอาเงินมาเดี๋ยวนี้!" ชื่อเล่าเฒ่าผู้โหดร้ายชี้หน้าหยางหมิงข่มขู่
"ชื่อกวง ชื่อหยง พวกแกสองคน จับมันให้ฉัน! วันนี้ถึงจะต้องขายมันทิ้ง ก็ต้องหาเงินให้ครบ!"
ชื่อเล่าเฒ่าออกคำสั่ง สองคนชื่อชื่อกวงและชื่อหยงที่ดูมันเยิ้มๆ หน้าตาเลวทราม ก็ยิ้มอย่างชั่วร้ายและเดินล้อมหยางหมิงเข้ามาทันที
พวกมันเป็นพวกเอ้อระเหยลอยชายในย่านนี้มาหลายปี รู้ดีที่สุดว่าจะใช้สายตาและท่าทางข่มขู่คนดีๆ แบบนี้ยังไง
ในสายตาพวกมัน แค่ขู่เล็กน้อย อีกฝ่ายก็ต้องคุกเข่าร้องขอชีวิตทันที
กำปั้นของหยางหมิงกำแน่นจนขาว ริมฝีปากถูกกัดจนเลือดซิบ
เขายังคงดิ้นรน ยังคงอดกลั้น
สายตาของเขาเหลือบไปที่ประตูห้องนอนที่ปิดสนิทอยู่บ่อยครั้ง
พ่อแม่ที่พิการของเขา ยังนอนอยู่ข้างในนั้น
นั่นคือจุดอ่อนสุดท้ายของเขา และเป็นโซ่ตรวนสุดท้ายของเขาด้วย
"โอ้โห ยังกล้าจ้องฉันอีกเหรอ?!"
ชื่อกวงเห็นสายตาของหยางหมิงไม่ยอมแพ้ ก็ก้าวไปข้างหน้าหนึ่งก้าว เกือบจะเอาหน้าไปชิดข่มขู่
"ไอ้หนู คิดว่าหาทนายมาหนุนหลังแล้วจะกล้าเก่งกับพวกเราเหรอ? ฉันบอกเลย วันนี้อย่าว่าทนายเลย ต่อให้เทวดาฟ้าดินลงมาก็ไม่มีประโยชน์!"