หลิวซูชางรีบชี้ให้เห็นจุดบกพร่องที่ร้ายแรงที่สุดในทันที: "แต่ในกล้องหน้ารถ บันทึกภาพหลี่จิ้งข่มขู่เขาตลอดกระบวนการทั้งหมดไว้ชัดเจน!"
"คลิปที่เห็นคือหยางเป่าเหรินหวาดกลัวพลังของหลี่จิ้ง กลัวว่าจะถูกตีตายคาที่ ถึงถูกบังคับให้ขับรถพุ่งลงทะเลสาบ!"
แต่ทว่า นี่คือความแยบยลของแผนการที่เจียงเฟิงวางไว้ต่างหาก
"ไม่"
สายตาของเจียงเฟิงคมกริบราวกับมีดผ่าตัด ชำแหละจุดอ่อนของมนุษย์ได้อย่างแม่นยำ
"หยางเป่าเหริน ที่แท้แล้วเป็นพวกชอบถูกทำร้ายที่ซ่อนตัวลึกมาก"
"สิ่งที่เขาชอบคือกระบวนการยั่วโทสะผู้หญิง แล้วถูกผู้หญิงทำร้ายร่างกาย"
"ยิ่งโดนตี เขายิ่งตื่นเต้น"
"ดังนั้น ทุกสิ่งที่เกิดขึ้นในรถ ล้วนเป็นละครที่หยางเป่าเหรินจัดฉากขึ้นเอง เพื่อเอาใจตัวเองเท่านั้น"
"ตัวอย่างเช่น ภาพที่หลี่จิ้งบีบคอเขาแล้วยกตัวเขาขึ้น"
"คุณคิดว่า นั่นเป็นแรงของหลี่จิ้งจริงหรือ?"
"ไม่ใช่ นั่นคือเท้าของหยางเป่าเหรินแอบใช้แรงยันไว้ข้างล่าง เพื่อแสดงร่วมกันต่างหาก"
คิ้วของหลิวซูชางขมวดเป็นปม คำอธิบายนี้ช่างไร้ซึ่งน้ำหนักเหลือเกิน
เจียงเฟิงเหมือนจะอ่านความคิดของเธอออก จึงโยนระเบิดลูกใหญ่ออกมา
"แน่นอน พูดแค่นี้มันไม่น่าเชื่อถือ"
"ดังนั้น ฉันต้องการหลักฐานชิ้นสำคัญ หลักฐานที่ทำให้ทุกคนเชื่อว่าหยางเป่าเหรินเป็นพวกชอบถูกทำร้าย"
"ยังจำได้ไหม? ตอนที่หลี่จิ้งเตะยางรถสปอร์ตแตก"
สายตาของเจียงเฟิงกวาดมองหลิวซูชางและหลี่จิ้ง
"ไม่ต้องพูดถึงผู้หญิงคนหนึ่ง เธอเปลี่ยนเป็นนักมวยปล้ำสองร้อยโลมาใช้เท้าเตะ เขาจะเตะยางรถสปอร์ตที่อยู่ในสภาพดีให้แตกได้ไหม?"
"ไม่มีทางเป็นไปได้เด็ดขาด!"
"แล้วทำไมหลี่จิ้งถึงทำได้? มีคำอธิบายเดียวเท่านั้น"