พูดได้ดีนัก ว่าการไม่ผิดกฎหมายก็คือพฤติกรรมปกติ
เจียงเฟิงยิ้ม
เขาหันสายตากลับ ไม่มองเจ้าที่เรียกตัวเองว่าอัจฉริยะซึ่งหมกมุ่นอยู่ในโลกของตัวเองอีกต่อไป
เขาหันไปทางท่านประธานศาล น้ำเสียงใสกังวาน ดังก้องไปทั่วศาลอันเคร่งขรึม
“ท่านประธานศาล คำถามของผมจบแล้ว”
“ตอนนี้ ผมจะเริ่มแถลงข้อเรียกร้องของผม”
เจียงเฟิงหยิบเอกสารในมือขึ้นมา น้ำเสียงราบเรียบ แต่ละคำชัดเจน
“ประการแรก!”
“บริษัทเกมเพนกวิน ผลิตภัณฑ์ในเครือของจำเลย เกม ‘ห้วงฝันหมื่นดาว’ ได้กระทำการละเมิดต่อตัวแทนของฝ่ายผม ทั้งไห่อี้ เทียนเฉิงซื่อจี้ หย่งเหิง ชวงซี หย่งเล่อ รวมทั้งหมดห้าบริษัท เป็นการกระทำความผิดหลายข้อ!”
“ซึ่งรวมถึง แต่ไม่จำกัดเพียงการละเมิดทรัพยากรงานศิลป์ การละเมิดสิทธิบัตรหลัก การลอกเลียนซอร์สโค้ด!”
เสียงหยุดชะงักไปครู่หนึ่ง สายตาเจียงเฟิงคมกริบราวสายฟ้า พุ่งตรงไปยังแท่นจำเลย
“ฝ่ายผมเห็นว่า บริษัทเกมเพนกวินได้กระทำความผิดฐานปลอมแปลงสิทธิบัตรตามประมวลกฎหมายอาญา และความผิดฐานละเมิดลิขสิทธิ์!”
“ประการที่สอง!”
“บริษัทเกมเพนกวินมีการแข่งขันที่ไม่เป็นธรรมอย่างร้ายแรง!”
“โปรเจกต์ ‘ห้วงฝันหมื่นดาว’ ของพวกเขา ดั่งสัตว์ประหลาดที่เย็บต่อกันอย่างตะกละตะกลาม กลืนกินผลิตภัณฑ์เกมที่โด่งดังที่สุดของห้าบริษัทของฝ่ายผมอย่างโจ่งแจ้ง!”
“‘แทคติคออโต้เชส’ ของไห่อี้!”
“‘บับเบิลคาร์ติ้ง’ ของเทียนเฉิงซื่อจี้!”
“‘ซีเอสซอมบี้ไบโอฮาซาร์ด’ ของหย่งเหิง!”
“‘สมรภูมิใหญ่’ ของชวงซี!”
“‘แบทเทิลรอยัลเอาชีวิตรอด’ ของหย่งเล่อ!”
“เกมห้าเกมนี้ ล้วนเป็นแบรนด์ที่มีชื่อเสียงในวงการของตัวเอง มีฐานผู้เล่นมหาศาล บริษัทเพนกวินลอกเลียนแก่นแท้ของเกมเพลย์และการออกแบบไปอย่างทุรนทุราย การกระทำเช่นนี้ ถือเป็นการแข่งขันที่ไม่เป็นธรรมในความหมายทางกฎหมาย!”