ตอนนี้ถังชื่อจวิ้นน้ำตาทะลักเต็มหน้า ปวดร้าวราวกับเด็กที่ถูกทั้งโลกละทิ้ง
เขาสะอื้นด้วยเสียงที่แตกสลาย
"ผู้พิพากษา... ผม... ผมแค่อยากให้เด็กๆ... อยู่ดีๆ เท่านั้นเอง..."
"ผมไม่สนใจว่าตัวเองจะลำบากแค่ไหน ต้องใช้ชีวิตแบบไหน..."
"ผมแค่อยากให้พวกเขาได้ใช้ชีวิตเหมือนคนปกติ..."
"ผมไม่... ไม่ได้คิดอะไรอื่น... จริงๆ... ไม่ได้คิด..."
สองสามคำสุดท้าย เขาร้องไห้จนพูดไม่เป็นคำ ริมฝีปากสั่นเทา และไม่สามารถพูดอะไรต่อได้อีก
ในหัววาบขึ้นภาพความสิ้นหวังตอนที่อยู่ลำพังในต่างแดน ถูกแก๊งอันธพาลใช้ปืนจ่อหัว
คือความโดดเดี่ยวที่ต้องแบกกระเป๋ายาใบใหญ่ เดินทางลำพังในป่าลึก
คือการรอดพ้นจากอันตรายครั้งแล้วครั้งเล่า
สิ่งที่ค้ำจุนให้เขาก้าวต่อไป ไม่เคยเป็นอุดมการณ์ยิ่งใหญ่ แค่รอยยิ้มที่ไร้เดียงสาของเด็กๆ ในสถานรับเลี้ยงเด็กกำพร้า และเสียงเรียก "ท่านผู้อำนวยการถัง" ที่ใสกระจ่างอย่างร่าเริง
ในขณะนั้น เสียงของเจียงเฟิงก็ดังขึ้น พร้อมกับความหม่นหมองที่ไม่อาจบรรยายได้
"ท่านประธานศาล ที่ท่านผู้อำนวยการถังยังยอมยืนอยู่ที่นี่เพื่อรับการพิพากษา เพราะเขามาตลอดว่า พวกท่านผู้พิพากษา จะไม่ทำให้คนดีต้องผิด"
หัวใจของฮั่วถิงหดวูบลงทันที
ใบหน้าที่พยายามรักษาความสง่างามไม่ว่าเมื่อไหร่ ในที่สุดก็อ่อนโยนลงอย่างสิ้นเชิงในวินาทีนี้
ปัง!
ค้อนไม้ของประธานศาลถูกเคาะลงอย่างหนัก!
เสียงก้องกังวานไปทั่วศาลอันเงียบสงบ สะเทือนใจผู้คน!
"ทุกคนยืนขึ้น!"
วืด—!
ทุกคนในที่นั้น รวมถึงผู้ชมหลายร้อยล้านคนที่อยู่หน้าห้องไลฟ์ ต่างใจแทบหยุดเต้น พากันยืนขึ้นพร้อมกัน จ้องมองไปที่บัลลังก์พิพากษาอย่างจดจ่อ