"ฉันไม่ได้ทำ! เรื่องนี้ไม่ใช่ฉันทำจริงๆ นะ!"
เสียงกรีดร้องของเกาเฉวียนแหลมทะลุความศักดิ์สิทธิ์ของศาล เสียงนั้นเต็มไปด้วยความกลัวและสิ้นหวังของคนที่ถูกผลักตกหน้าผา
สายตาของเจียงเฟิงไร้ซึ่งความหวั่นไหวแม้แต่น้อย
"ไม่ใช่คุณทำ?"
น้ำเสียงไม่ดังนัก แต่เหมือนค้อนหนักทุบลงบนหัวใจของทุกคน
"ปฏิกิริยาแรกของคุณ ไม่ใช่การโต้แย้งข้อสรุปของผม แต่เป็นการปฏิเสธว่าไม่เกี่ยวกับตัวเอง"
"ถ้าอย่างนั้น แสดงว่าเรื่องนี้มีอยู่จริง เพียงแต่เป็นคนอื่นกระทำ?"
ร่างของเกาเฉวียนสั่นสะเทือนอย่างรุนแรง ราวกับถูกฟ้าผ่า เหงื่อเย็นเยียบผุดพล่านซึมเข้าเสื้อด้านหลังในพริบตา
"ไม่! ฉันไม่รู้! ฉันไม่รู้อะไรทั้งนั้น!"
เขาจริงๆ ไม่รู้!
แต่ทุกข้อสันนิษฐานของเจียงเฟิง ล้วนเหมือนมีดผ่าตัดที่กรีดเปิดชั้นเชิงอำพรางออกอย่างแม่นยำ สุดท้ายก็ชี้เป้าความผิดทั้งหมดไปที่เขา!
ตรรกะนี้สมบูรณ์แบบเกินไป
สมบูรณ์แบบจนตัวเขาเองเกือบจะเชื่อแล้วว่าคนที่ปลอมแปลงหลักฐาน วางแผนใส่ร้ายให้ถังชื่อจวิ้นได้รับโทษประหาร คือตัวเขาเอง
บริเวณที่นั่งฟังและในห้องไลฟ์ สายตาดูถูกเหยียดหยามและคอมเมนต์หลั่งไหลเป็นทะเล
"แกล้งทำเป็นไม่รู้อีก! ก็แกคนเดียว ที่เห็นแก่เงินอยากให้ผู้อำนวยการถังตาย!"
"ใช่! ห่วงโซ่ตรรกะของทนายเจียงสมบูรณ์มาก ปริมาณการลักลอบค้าคือกุญแจสำคัญของโทษประหาร มีเพียงคุณอัยการโจทก์เท่านั้นที่มีแรงจูงใจและความสามารถในการปลอมแปลง!"
"ปริมาณที่เด็กแต่ละคนใช้ไม่เท่ากัน ตำรวจจะนับได้แม่นยำขนาดนั้นได้ยังไง? เว้นแต่ว่าผู้ซื้อทั้งหมดถูกซื้อตัวให้ให้การเท็จ!"
ทุกคนในใจต่างยึดติดกับข้อเท็จจริงข้อหนึ่ง: เกาเฉวียน คือเบื้องหลังที่อยากให้ผู้อำนวยการถังตาย
เกาเฉวียนรู้สึกเพียงโลกหมุนติ้ว สมองว่างเปล่า
เขาจะอธิบายยังไง? เขาอธิบายไม่ได้!