เปรี้ยง!
กงหลินทุบค้อนไม้ของประธานศาล
เสียงไม่ดังนัก แต่ทำให้หัวใจของคนทั้งศาลหยุดเต้นไปชั่วขณะ
“คดีนี้ ข้อเท็จจริง”
น้ำเสียงของเธอไม่มีความรู้สึกใด ๆ ปราศจากอารมณ์และเป็นทางการ
“กรณีเจียงเทากระทำความผิดฐานทำร้ายร่างกายผู้อื่นจนถึงแก่ความตาย ผู้เสียหายไม่พอใจคำพิพากษาชั้นอุทธรณ์ ฝ่ายโจทก์คัดค้านคำพิพากษา ศาลสูงสุดมีคำสั่งให้ศาลสูงของเมืองก่วนของเราทำการพิจารณาคดีนี้ใหม่”
“บัดนี้ ข้าพเจ้าขอประกาศผล”
“หนึ่ง พิพากษาว่าจำเลย เจียงเทา กระทำความผิดฐานฆ่าคนโดยเจตนาเป็นจริง”
“สอง พิพากษาว่าจำเลย เจียงเทา ได้ชนเทียนชุนฮวาและอู๋ถิงบริเวณทางม้าลายหน้าประตูโรงเรียนประถมศึกษาหนานลู่ในเมืองก่วน จากนั้นจึงสตาร์ทรถอีกครั้ง ลากทั้งสองเข้าใต้ท้องรถ จงใจลากเป็นระยะทางหนึ่งกิโลเมตรจนทำให้ทั้งสองเสียชีวิต และแม้จะรู้ว่ามีคนอยู่ใต้ท้องรถและมีรถอีกนับไม่ถ้วนรอบข้างส่งสัญญาณเตือน ก็ยังคงลากต่อไป กระทำความผิดซึ่งส่งผลกระทบเชิงลบอย่างรุนแรงต่อสังคม!”
“สาม พิพากษาว่า ข้อที่ทนายความฝ่ายจำเลยยื่นเสนอว่าเจียงเทามีอารมณ์ห้าวจนไม่สามารถควบคุมรถได้นั้น ไม่มีมูลความจริงตามข้อเท็จจริง การกระทำของเจียงเทามีเจตนาชัดเจน”
ทุกประโยคที่กงหลินอ่านออกมา สีหน้าของโจวซวี่บนแท่นจำเลยก็ซีดลงอีกหนึ่งส่วน
เธอเงยหน้าขึ้น สายตากวาดไปทั่วทั้งห้อง แล้วหยุดอยู่ที่เจียงเทาซึ่งยืนอยู่กลางศาล หายใจเข้าลึก ๆ
“โดยสรุป”
“ศาลนี้เห็นว่าคำพิพากษาชั้นอุทธรณ์ไม่มีหลักฐานข้อเท็จจริงสนับสนุน จึงเพิกถอนคำพิพากษาชั้นอุทธรณ์เดิม”
“บัดนี้ขอเปลี่ยนคำพิพากษา จำเลย เจียงเทา กระทำความผิดฐานฆ่าคนโดยเจตนา และเข้าข่ายการฆาตกรรมทารุณที่มีพฤติการณ์รุนแรงเป็นพิเศษ มีเจตนาฆ่าที่เลวทราม มีความผิดมหันต์!”