เมื่อเลือกความตายไปแล้ว ทำไมไม่ปล่อยสุดขีดอีกสักครั้งก่อนตายล่ะ?
หลินเฟิงชะงักค้าง
เขาค่อยๆ หันศีรษะ มองไปยังชายคนนั้นที่ยืนอยู่ตรงขอบดาดฟ้า ผู้ซึ่งพูดประโยคนั้นออกมาอย่างสงบนิ่ง
ในดวงตาที่ไร้ซึ่งชีวิตนั้น เริ่มจากความว่างเปล่า ก่อนที่เปลวไฟเล็กๆ จะจุดติดขึ้นมา
เปลวไฟนั้นลามทุ่งในพริบตา กลายเป็นความบ้าคลั่งและการปลดปล่อยอันมหาศาล
เขาหัวเราะ
เสียงหัวเราะแหบพร่า แต่กลับช่างอิสระเสียเหลือเกิน ก้องกังวานไปทั่วดาดฟ้าอันเวิ้งว้าง
"ดี! พูดได้ดี! อยู่อย่างขี้ขลาดตายดีกว่าดึงพวกมันลงนรกไปด้วยกัน!"
ร่างของหลินเฟิงหดกลับจากขอบดาดฟ้าอย่างรวดเร็ว ออร่าแห่งความสิ้นหวังที่อยากตายหายไปอย่างไร้ร่องรอย กลับกลายเป็นความอยากทำลายล้างที่น่าหวาดหวั่นแทน
สายตาของเขากวาดไปทั่วย่างเหล็กที่กระจัดกระจายอยู่เบื้องล่าง แววตาเปลี่ยนเป็นดุดันในทันใด
เขาก้มลง หยิบเหล็กเส้นหนาๆ ขึ้นมาเส้นหนึ่ง ชั่งน้ำหนักในมือ ใบหน้ากลับเผยรอยยิ้มประหลาดออกมา
รอยยิ้มนี้ ทำให้หงหยูและตำรวจสองนายขนหัวลุก!
จบเห่!
ความคิดจะกระโดดตึกหายไปแล้ว แต่นี่มันจะลงมือฆ่าคนตรงๆ เลยต่างหาก!
มันเรื่องอะไรกันเนี่ย?!
หงหยูมองไปทางเจียงเฟิงด้วยสีหน้าตกใจ ไอ้คนอย่างนี้ คนที่สิ้นหวังยอมตายไปแล้ว ถูกนายพูดประโยคเดียวจุดไฟ เปลี่ยนโหมดเป็นแก้แค้นได้เลย!
"ทนายเจียง นี่...นี่มันไม่ดีมั้ง! หลินเฟิง นายใจเย็นๆ ก่อน!" หงหยูรีบตะโกน
เจียงเฟิงก็เลิกคิ้วเล็กน้อย หลินเฟิงคนนี้นี่ ก็เป็นคนที่เด็ดขาดจริงๆ
ว่าทำก็ทำ หยิบเหล็กเส้นแล้วจะไปปฏิบัติแผนล้างแค้น "เทพเจ้า" ของเขาแล้ว
หลินเฟิงในตอนนี้ ไม่ฟังอะไรทั้งนั้น มีแต่ความแค้นในดวงตา กำเหล็กแน่น หันหลังจะวิ่งลงตึก