เจียงเฟิงหรี่ตาลง พูดช้าๆ ว่า "ยังไง? ไม่พอใจเหรอ? รู้สึกว่าน้อยไป? งั้นสองแสน?"
"ไม่เอา ไม่เอา!"
ซุนหลงกลับมามีชีวิตชีวาทันที รอยยิ้มบนใบหน้าบานกว่าดอกไม้ซะอีก ก้าวเข้าไปประชิดทันที
"พอแล้ว พอแล้ว! เจียงไอ้เก่า ฉันรู้ว่านายมีน้ำใจ ไม่ทำร้ายเพื่อนพ้องหรอก!"
ซุนหลงดีใจจนแทบจะระเบิด
สิ่งที่ทำให้เขาตื่นเต้นจนแทบบ้า ไม่ใช่งบประมาณสามแสนนั้นหรอก
แต่เป็นคำพูดของเจียงเฟิงประโยคนั้น——"จัดตั้งแผนกทรัพย์สินทางปัญญาของนายขึ้นมา!"
นี่ไม่ใช่การมองเขาเป็นแค่พนักงาน แต่เป็นการมองเขาเป็นหุ้นส่วนคนสำคัญ เป็นแม่ทัพที่รับผิดชอบได้ด้วยตัวเอง!
"อ้อ แล้วก็" เจียงเฟิงเสริม "สามแสนนี้ รวมถึงเงินเดือนหนึ่งเดือนของพนักงานทั้งหมดในแผนกนาย และค่าเช่าสำนักงานด้วย"
"ส่วนนายจะจ้างกี่คน จะเช่าออฟฟิศแบบไหน นายตัดสินใจเอง"
น้ำเสียงของเจียงเฟิงกลายเป็นสบายๆ แต่แฝงไปด้วยแรงกดดันที่ไม่อนุญาตให้ใครโต้แย้ง
"ถึงนายจะเอาสามแสนนี้ไปเช่าบ้านวิวทะเลทั้งหลัง ไม่จ้างใครสักคน ฉันก็ไม่ว่าอะไร"
"แต่ถึงตอนนั้น ถ้าธุรกิจของหย่งเซิ่งสปอร์ตมีปัญหา หรือคดีทรัพย์สินทางปัญญาใหม่พัง ฉันจะเอานายลงก่อนคนแรก"
พูดจบ ประตูห้องทำงานก็ถูกผลักเปิดออก
ร่างของหลี่จิ้งเดินเข้ามา พอดีกับได้ยินประโยคสุดท้ายที่ว่า "เอานายลงก่อนคนแรก"
ดวงตาสุกใสคู่นั้นเป็นประกายขึ้นมาทันที
"บอส จะลงใคร? ขอฉันร่วมทีมด้วย! ขอแค่ให้เป็นการป้องกันตัวโดยชอบธรรมก็พอ!"
วันนี้หลี่จิ้งใส่กระโปรงกีฬาตัวสั้น สองขาตรงยาวเรียวเต็มไปด้วยพลังระเบิด กล้ามเนื้อเป็นเส้นสวยกระชับ ราวกับเตะทีเดียวเหล็กเส้นยังหัก