สำนักงานกฎหมายใกล้จะล้มละลาย เพื่อนที่เคยมีอุดมการณ์เดียวกันก็แยกย้ายกันไปหมดแล้ว แม้แต่คดีของหวังหมิงเฮ่าที่เพิ่งปิดไปก็ยังจบลงด้วยความพ่ายแพ้อย่างยับเยิน
ศูนย์รวมจิตใจอันเป็นดินแดนศักดิ์สิทธิ์แห่งนักอุดมคติในใจของชิวอิ่ง พร้อมกับเสียงร้องไห้สิ้นหวังของเธอ ก็พังทลายลงอย่างกึกก้อง แตกเป็นผุยผง!
“หัวหน้า! พวกเรา……”
หลี่จิ้งกำหมัดแน่นจนขาวโพลน ความโกรธแทบจะพวยพุ่งออกมาจากดวงตา
ภาพตรงหน้านี้ ทำให้มุมตาของเจียงเฟิงอดที่จะกระตุกไม่ได้
เขาไม่เคยอวดอ้างว่าตัวเองเป็นนักยุติธรรมแบบไหน
แต่สำหรับคนที่เป็นนักอุดมคติแบบชิวอิ่งที่เผาตัวเองเพื่อส่องแสงให้คนอื่น เขามีความเคารพอย่างลึกซึ้งที่สุดอยู่ในใจ!
พวกเขาคือนักสู้ที่แท้จริง เป็นแสงสว่างที่หายากในวงการกฎหมาย
แต่ตอนนี้ แสงนี้กลับถูกคนเหยียบย่ำอย่างหยาบคายขนาดนี้!
ยิ่งไปกว่านั้น ชิวอิ่งเป็นคนใจดีขนาดไหน ในสถานการณ์ที่ตัวเองก็ช่วยตัวเองไม่ไหว ยังคิดถึงพี่ชายคนเลวนั่นอยู่ กลัวว่าคำพูดและการกระทำของเขาจะส่งผลกระทบต่อชื่อเสียงของตระกูล ถึงกับสมัครใจขอโทษแทนเขาให้กับตัวเอง
เธอไม่ได้อาละวาดหรือดื้อดึง เธอแค่ต้องการเวลาสิบห้าวันสุดท้าย เพื่อเขียนจุดจบให้กับอุดมคติของเธอเท่านั้น!
ความใจดีขนาดนี้ แต่กลับได้รับการบีบบังคับแบบนี้!
เจียงเฟิงโกรธจริงๆ
เขาชำเลืองมองหลี่จิ้งที่อยู่ข้างๆ
ความโกรธของหลี่จิ้งถึงขีดสุดแล้ว แต่เธอก็ยังข่มใจไว้ แล้วกัดฟันพูดว่า “หัวหน้า ฉันเข้าใจ ห้ามทะเลาะ ฉันทนได้!”
เจียงเฟิงมุมปากกระตุกอย่างแรง
“ทนอะไร ทน”
เสียงเขาไม่ดัง แต่กลับแฝงไปด้วยความเย็นชาจับใจ
“ลงไปซัดพวกมัน! มีฉันอยู่ คดีชนะแน่นอน รับรองว่าเธอบริสุทธิ์!”
“ห๊ะ?”
หลี่จิ้งเบิกตากว้างทันที ราวกับฟังไม่ชัด
เจียงเฟิงส่งสายตาไปทางหนึ่ง
“ยังไม่ลงมืออีก?”