ภายในสำนักงานอัยการเมืองเผิงเฉิง บรรยากาศอบอวลไปด้วยความตึงเครียด
เจียงเฟิงกำลังกับหงหยูและคนอื่นๆ เก็บรายละเอียดสุดท้าย โทรศัพท์มือถือเครื่องหนึ่งที่ถูกทิ้งไว้มุมห้องก็ดังขึ้นมาอย่างกะทันหัน
เป็นสายจากศาสตราจารย์หลัวต้าเสียง
หลังจากที่ไม่มีคนรับ เสียงเรียกเข้าก็ยังดังไม่เลิก จนดังไปเข้าที่มือถือของหงหยู
หงหยูเห็นชื่อผู้โทร สีหน้าจึงเคร่งขรึมลง รับสายอย่างนอบน้อม: "อาจารย์หลัว? ท่านหาผมหรือ?"
ปลายสาย เสียงของหลัวต้าเสียงแฝงความร้อนรน พูดตรงประเด็น: "ตามหานาย กับตามหาเจียงเฟิงด้วย! พวกนายกำลังทำอะไรกันอยู่? ทำไมเรื่องถึงได้ลุกลามใหญ่โตขนาดนี้?!"
"ไม่ได้ตกลงกันไว้ว่าจะฟ้องแค่เจียงอู่คนเดียวหรือไง?!"
น้ำเสียงของหลัวต้าเสียงเผยความกังวลที่ไม่อาจปกปิดได้ หากรู้ตั้งแต่แรกว่าจะเข้าไปพัวพันกับยักษ์ใหญ่อย่างซิ่งฝูตี้ชาน เขาจะไม่พาเจียงเฟิงลงไปในหล่มโคลนนี้ตั้งนานแล้ว
"เรื่องนี้..." หงหยูพูดติดอ่างไปชั่วขณะ ก่อนจะยิ้มแหยๆ อธิบาย "อาจารย์หลัว ผม...ผมเองก็ไม่คิดว่าเรื่องจะมาถึงขั้นนี้ แต่คุณเจียงคือทนายความฝ่ายโจทก์ที่พวกเราจ้างมา แล้วหุ้นส่วนในสำนักงานกฎหมายของเขาจะทำอะไร ทางฝ่ายโจทก์อย่างพวกเราไม่มีสิทธิ์ไปยุ่งด้วย"
หลัวต้าเสียงเงียบไป เขารู้ดีว่าคนที่อยู่เบื้องหลังเรื่องนี้คือเจียงเฟิง และตัวเองทำได้แค่เพียงแนะนำ ไม่มีอำนาจจะสั่งการ
"ส่งสายให้เจียงเฟิง ฉันจะคุยกับเขาเอง"
เจียงเฟิงรับสายมา น้ำเสียงเรียบนิ่ง: "อาจารย์หลัว?"
"เรื่องที่นายกับชิวอิ่งจะทำ ฉันรู้หมดแล้ว" น้ำเสียงหลัวต้าเสียงทุ้มต่ำลง "ถึงฉันจะคิดว่าพวกนายหุนหันพลันแล่นไปหน่อย ทำตามอารมณ์มากเกินไป..."
"อาจารย์หลัวจะมาห้ามพวกผมหรือเปล่า?" แววตาคมของเจียงเฟิงวาบไหว
ทันใดนั้น เสียงหัวเราะอันไพเราะก็ดังออกมาจากปลายสาย: "ห้าม? ฉันเป็นแค่เพื่อนของนาย จะมีสิทธิ์อะไรไปห้าม? แล้วอย่างที่ว่า คนหนุ่มสาวถ้าไม่หุนหัน ไม่ทำตามอารมณ์ แล้วจะเรียกว่าคนหนุ่มสาวได้ยังไง?!"