"แล้วหนูอิ้งล่ะ?"
"หนูเหรอ หนูเป็นพยาบาล" โหวอิงอิงยิ้มจนเห็นเขี้ยวน้อยน่ารัก
ตอนนั้นเอง แพทย์สูงวัยผมขาวโพลนสวมแว่นตาก็เดินขึ้นรถมุ่งตรงไปยังแถวหลัง
เมื่อเห็นโหวอิงอิง เขาก็ทักทายอย่างเป็นกันเอง "อิ้ง ยังขยันเหมือนเดิมนะ วันหยุดก็อยู่นี่ไม่เคยว่าง"
สายตาของเขาจึงเลื่อนไปทางหลี่จิ้ง พร้อมกับแววตาที่ชั่งน้ำหนักอะไรบางอย่าง
ไม่รอให้โหวอิงอิงแนะนำ ผู้เฒ่าก็ยิ้มออกมาก่อน "เธอคือทนายที่ชิวอิ่งแนะนำมาใช่ไหม? ฉันชื่อหลิวอัน"
รอยยิ้มของเขาดูใจดี แต่แววตากลับราวกับมองทะลุใจคนได้
"เมื่อสองปีก่อน ชิวอิ่งช่วยพวกเราไว้มากเหลือเกิน คนที่เธอแนะนำ คงเป็นทนายฝีมือดีไม่แพ้กันแน่นอน"
ประโยคเดียว ทำให้สายตาทุกคู่บนรถหันไปจับจ้องที่หลี่จิ้ง
สายตาเหล่านั้นมีทั้งความอยากรู้ ความคาดหวัง และแม้กระทั่งการประเมิน
แก้มของหลี่จิ้งร้อนผ่าวขึ้นมาทันที ความไม่มั่นใจที่ก่อตัวขึ้นจากคดีที่แพ้ กำลังผุดขึ้นมาอีกครั้งในใจ
หลิวอันเหมือนจะอ่านความอึดอัดของเธอออก เขาพูดเปลี่ยนประเด็น น้ำเสียงเต็มไปด้วยนัยยะ
"ทนายหลี่ ครั้งนี้ไปสถานพินิจฟื้นฟู เธอแค่เล่ากฎหมายง่าย ๆ ให้เด็ก ๆ ฟัง สร้างเสียงหัวเราะให้พวกเขาก็พอ"
"จำไว้ อย่าไปยุ่งกับเรื่องอื่นเด็ดขาด"
เสียงของเขาไม่ดังนัก แต่กลับชัดเจนถึงหูหลี่จิ้ง
"ไม่อย่างนั้น เธอจะเดือดร้อนใหญ่ ถึงตอนนั้นฉันก็ไม่รู้จะไปบอกชิวอิ่งยังไง"
หัวใจของหลี่จิ้งกระตุกวูบ นี่มันหมายความว่าอะไร?
โหวอิงอิงที่อยู่ข้าง ๆ แตะแขนเธอเบา ๆ แล้วกระซิบ "คุณหมอหลิวเป็นหัวหน้าทีมกิจกรรมนี้ ฟังเขาไว้ไม่ผิดรู้ไหม"