"ให้ตายเถอะ! ทำไมกลายเป็นคดีอาญาไปได้! ฉันคิดไม่ตกจริง ๆ!"
พ่อของติงเฉินกวงถูกควบคุมตัวขึ้นรถตำรวจ ยังคงตะโกนโวยวายสุดเสียง ด้วยความเจ็บปวดจากความไม่เข้าใจ
อีกด้านหนึ่ง เจียงเฟิงพาหลี่จิ้งตรงดิ่งไปโรงพยาบาลแล้ว
เขาคิดว่าการตรวจครั้งนี้ก็แค่พิธีการ เพราะฝีมือของหลี่จิ้ง จะบาดเจ็บจริงได้ยังไง?
ก็แค่เล่นละครไปกับเธอ สอนบทเรียนให้อีกฝ่าย
แต่พอผลตรวจออกมา แม้แต่เจียงเฟิงเองก็ยังอึ้ง
ตัวหนังสือชัดเจนบนกระดาษขาว
[ข้อไหล่ซ้ายเคลื่อน]
ภาพซีทีที่แนบมาด้วย เห็นกระดูกหลุดออกจากเบ้าข้อไหล่ชัดเจน ไม่มีข้อกังขา
"เจ็บจริงเหรอ?"
เจียงเฟิงแอบสงสัยว่าตัวเองอ่านผิดไปหรือเปล่า
จนกระทั่งการตรวจทุกอย่างเสร็จสิ้น หลี่จิ้งถึงกระซิบข้างหูเขา เหมือนจิ้งจอกน้อยที่ขโมยไก่ได้สำเร็จ เสียงเบา: "หัวหน้า นี่คือความลับเล็ก ๆ ของฉัน อย่าแพร่งพรายล่ะ"
ข้าง ๆ หมอกระดูกที่ถือรายงานอยู่ขมวดคิ้วมุ่น พึมพำไม่หยุด
"แปลกจัง เอ็นและแคปซูลข้อต่อไม่มีรอยฉีกขาดชัดเจน แล้วกระดูกหลุดออกมาได้ยังไง?"
เขาพลิกไปพลิกมาดูนานสองนาน สุดท้ายก็ได้ข้อสรุป
"ทางการแพทย์มีกรณีข้อหลุดแบบเป็นนิสัยได้จริง อาการบาดเจ็บนี้เป็นจริง ถือว่าเป็นบาดแผลเล็กน้อยได้ไม่ผิด"
ไม่นาน ใบรับรองบาดแผลเล็กน้อยที่มีตราประทับแดงสดก็ออกมา
และระหว่างที่หมอจัดข้อให้หลี่จิ้ง ฉากที่เหลือเชื่อยิ่งกว่าก็เกิดขึ้น
เสียง "ก๊อก" เบา ๆ หมอแทบไม่ออกแรง ข้อไหล่ของหลี่จิ้งก็กลับเข้าที่
"ดูท่าไม่หนักมาก ใส่เฝือกแล้วพักอีกครึ่งเดือนก็หาย"
หมอพึมพำ แล้วพันผ้ารัดข้อให้หลี่จิ้งอย่างหนา
ออกจากห้องคนไข้ หลิวเฟิ่งเซี่ยและถังชื่อจวิ้นเข้ามาล้อมทันที