ซุนหลินเป็นคนฉลาด เขาไม่มีทางดูถูกเจียงเฟิงเด็ดขาด
เขาหันไปมองสงอวี่ น้ำเสียงจริงจังอย่างยิ่ง
ในห้องประชุมเงียบจนได้ยินเสียงเข็มตก สายตาทุกคู่จับจ้องไปที่สงอวี่
สงอวี่ยังคงนั่งไขว่ห้างอย่างสบายอารมณ์ ท่าทางราวกับว่าเขาต่างหากคือเจ้าของตัวจริงของบริษัทยาตระกูลซุน
“หึ ๆ”
สงอวี่เริ่มต้นด้วยเสียงหัวเราะเบา ๆ
“ประธานซุน คุณคิดว่าวิธีผูกขาดแบบที่พวกคุณใช้ มีความเสี่ยงที่จะถูกเปิดโปงแม้แต่นิดเดียวไหม?”
ซุนหลินส่ายหน้าอย่างหนักแน่น “ไม่มีทางเด็ดขาด เว้นแต่จะมีใครรู้กระบวนการทั้งหมด และได้หลักฐานที่เป็นวัตถุพยานครบทุกขั้นตอน ไม่อย่างนั้น ต่อให้คนจากกรมคุ้มครองผู้บริโภคค้นพวกเราจนพลิกแผ่นดิน ก็ไม่มีทางเจออะไร”
หลายปีมานี้ บริษัทยาตระกูลซุนถูกตรวจสอบมาแล้วไม่ต่ำกว่าหนึ่งครั้ง
แต่ละครั้งก็ผ่านไปได้อย่างปลอดภัย
“อีกอย่าง ผมสงสัยว่าคุณโหยวซิงเกาจากสำนักงานประกันสุขภาพคงจนตรอก ถึงได้ไปจ้างเจียงเฟิง ตัวเจียงเฟิงเองไม่มีทางรู้เรื่องของเราลึกซึ้งมาก่อน”
ตอนนี้ซุนหลินเริ่มรู้สึกเสียใจขึ้นมาแล้ว
ถ้าตอนนั้นเขารั้งโหยวซิงเกาไว้ได้ ก็คงไม่ถึงกับบีบอีกฝ่ายจนจนตรอก แล้วไปเชิญเจียงเฟิงตัวซวยคนนี้มา
แต่ความสะใจที่เห็นกระแสสังคมพลิกกลับในตอนนั้น ทำให้เขาลำพองใจจนขาดสติ
สงอวี่ยกมุมปากขึ้น “แล้วคุณกังวลอะไรอยู่?”
“ผมกังวลเรื่องเจียงเฟิง!” เสียงของซุนหลินสูงขึ้นโดยไม่รู้ตัว “ผมกลัวว่าเจ้านั่นจะงัดกลยุทธ์พิสดารที่พวกเราคาดไม่ถึงออกมาอีก!”
เขาจะไม่กังวลได้อย่างไร?
ยิ่งเขาศึกษาเจียงเฟิงมากเท่าไร ก็ยิ่งรู้สึกหวาดกลัวมากขึ้นเท่านั้น
ครั้งก่อนกลุ่มเกาเฉวียนได้เปรียบขนาดนั้น สุดท้ายยังถูกเจียงเฟิงเล่นงานจนหมดสภาพราวกับลิงถูกชักใย
ระมัดระวังไว้ก่อน เรือถึงจะแล่นได้หมื่นปี
ไม่อย่างนั้นเขาคงไม่เสี่ยงอย่างใหญ่หลวง เปิดเผยความลับที่ยิ่งใหญ่ที่สุดของตัวเองจนหมดเปลือก