เจียงเฟิงคิดว่า การจะเปิดใจเซียวหน่วนหน่วนได้นั้น น่าจะเริ่มจากแฟนหนุ่มของเธอก่อน
หลี่จิ้งรับปากทันที "ได้เลย ฉันรู้หน้าเขา หาเจอแน่นอน"
"ไปเถอะ"
"ครับ!"
หลี่จิ้งไม่รอช้า หันหลังแล้วหายไปในฝูงชนทันที
แนวคิดของเจียงเฟิงชัดเจนเป็นรูปเป็นร่าง
ผู้หญิงช่างเทคนิคคนหนึ่ง กลับเอาแต่โอนเงินให้ผู้ชายคนหนึ่ง แถมฝ่ายนั้นยังไม่ยอมรับ เธอถึงกับต้องวิ่งไปที่ตู้เอทีเอ็มเพื่อโอนให้
นี่ไม่ใช่การค้าขาย นี่คือความรักที่บริสุทธิ์ที่สุด
ถึงแม้จะจมปลักอยู่ในโคลนตม เธอก็ยังรักษาความรู้สึกจริงใจที่สุดในความเป็นมนุษย์เอาไว้ได้
ดังนั้น... ช่องโหว่ ก็อยู่ตรงนี้แหละ
...
หนึ่งวันต่อมา
หลี่จิ้งส่งข่าวมา หาเจอตัวแล้ว
เมืองเซินเฉิง ชุมชนในเมืองที่แสนจะธรรมดาแห่งหนึ่ง
เจียงเฟิงกับหลี่จิ้งนัดเจอกันที่ใต้ตึกแถวเก่าทรุดโทรมอาคารหนึ่ง
หลี่จิ้งลดเสียงรายงาน "เขาอยู่ตรงมุมที่เงียบสงบสุด ๆ เมื่อก่อนเป็นไรเดอร์ส่งอาหาร แต่ได้ยินว่าช่วงนี้เขาไม่ยอมออกจากบ้านเลย ตั้งแต่กลับมาจากคลับก็ขังตัวเองอยู่ในห้องตลอด"
ทั้งสองคนเดินทางถึงจุดหมายไม่นาน
ค่าเช่าที่นี่ถูกจนน่าตกใจ สอบถามเจ้าของบ้านดู ก็รู้ว่าห้องเดี่ยวที่ถูกสุดเดือนละแค่สามร้อยบาทเท่านั้น
แน่นอนว่า สภาพแวดล้อมก็แย่จนไม่อยากจะเอ่ยถึง บ้านหลายหลังไม่มีแม้แต่ห้องน้ำส่วนตัว
และผู้ชายคนนั้น ก็อาศัยอยู่ที่นี่
เดินลัดเลาะไปตามทางเดินแคบ ๆ ที่เต็มไปด้วยข้าวของรก ๆ พวกเขาก็มาถึงหน้าประตูบานหนึ่ง
มันคล้ายห้องใต้ดินครึ่งหนึ่งมากกว่า มืดและชื้น หน้าต่างโผล่พ้นดินแค่ครึ่งเดียว แสงแดดก็ยังขี้เหนียวไม่ยอมส่องเข้ามา
กุก
กุก กุก
เจียงเฟิงเคาะประตู
เสียง "เอี๊ยดอ๊าด" ดังออกมา บานพับประตูส่งเสียงครวญครางราวกับรับน้ำหนักไม่ไหว
ประตูเปิดออกเป็นรอยแยก ชายหน้าซีด ริมฝีปากแห้งผากโผล่หัวออกมา ดวงตาเต็มไปด้วยความอ่อนเพลียและความระแวง
"พวกคุณเป็น..."
เจียงเฟิงจ้องตาตรง ๆ เปิดประตูคุย