ภายในห้องประชุม บรรยากาศตึงเครียดจนแทบหายใจไม่ออก
เจ้าหน้าที่ตำรวจหนุ่มสาวจำนวนมากในที่นั้น มองไปยังเจียงเฟิงด้วยแววตาที่เปี่ยมด้วยความเคารพนบนับอย่างเปิดเผย
แม้แต่เจ้าหน้าที่ตำรวจวัยกลางคนที่ไม่ค่อยได้ออนไลน์ ก็ยังรู้จักทนายเจียงผู้นี้ผ่านข่าวที่ล้นหน้าล้นตา — ทนายหัวใจเหล็กที่ด้วยแรงของผู้เดียวสั่นคลอนม่านมืดทั้งหมด
ใบหน้าไร้รอยยิ้มของหลงเสี่ยวหงที่เต็มไปด้วยริ้วรอยหันมายังเจียงเฟิง สายตาแหลมคมราวดาบ
“ทนายเจียง ท่านดูเหมือนจะมีความเห็นไม่เหมือนใครสินะ?”
เสียงของเจียงเฟิงไม่ดัง แต่ทุกถ้อยคำกระทบใจของทุกคนอย่างชัดเจน
“ผมไม่มีความเห็น มีแต่คำถามสักหน่อย”
เขากวาดสายตามองรอบห้อง ก่อนที่สายตาจะหยุดลงที่ตัวหลงเสี่ยวหง
“คำถามแรก มือสังหารสามคนนี้ ประวัติว่างเปล่าจริง ๆ อายุราวสี่สิบต้น ๆ ทั้งหมด สิ่งนี้บอกอะไร?”
“บอกว่าพวกเขา ‘ระเหยหาย’ จากสังคมมาตั้งแต่วัยหนุ่มสาว” หัวหน้าหน่วยสืบสวนคดีอาชญากรรมคนหนึ่งตอบเสียงหนักแน่น
เจียงเฟิงพยักหน้า
“ดีมาก คำถามที่สอง ยุคสมัยแบบไหน ที่ทำให้เด็กหนุ่มวัยสิบกว่าปียอมรับใช้ต่อใครบางคนมากว่า 20 ปี กระทั่งยอมตายเพื่อเขา?”
คำถามนี้ทำให้สีหน้าของตำรวจรุ่นเก๋าในห้องที่เคยผ่านยุคสมัยนั้นมาเปลี่ยนไปทันที
เจียงเฟิงไม่เสียเวลาให้พวกเขาได้คิดมาก เสียงพลันเย็นเยียบลง
“มันคือยุคสมัยที่วีรบุรุษกับผู้ครองเมืองโหดร้ายผงกศีรษะร่วมกัน ยุคที่ความถูกต้องกับความโหดเหี้ยมอยู่ร่วมกัน!”
“เมื่อ 20 ปีก่อน เศรษฐกิจเติบโตแบบไร้ขอบเขต โอกาสอยู่ทุกหนแห่ง แต่กับดักก็อยู่ทุกหนแห่งเช่นกัน เด็กหนุ่มที่ไร้ทางสู้ ถ้าเธอส่งขนมปังสตีมให้เขาหนึ่งลูก เขายอมรับใช้เธอไปทั้งชีวิต หากช่วงนั้นมี ‘พี่ใหญ่’ ปรากฏตัว ดึงเขาออกจากโคลนตม มอบศักดิ์ศรีให้เขา มอบทางรอดให้เขา คนผู้นั้นย่อมคือ ‘ฟ้า’ ของเขา!”