สายตาของท่านประธานศาลเอี๋ยนเกาเหยียนก็เฉียบคมขึ้นมา จ้องตรงไปยังแท่นโจทก์: "กรุณาให้โจทก์ตอบคำถามด้วย"
เส้นเรื่องทั้งหมดชัดเจนอยู่แล้ว หยางเป่าเหรินเป็นฝ่ายเชิญหลี่จิ้งเอง นี่คือข้อเท็จจริงที่ยืนยันแล้วก่อนขึ้นศาล
หยางเป่าเหรินถูกสายตานั้นแทงเข้าใส่ ตัวสั่นเทิ้ม ลอบชำเลืองมองพ่อของตัวเองโดยไม่รู้ตัว ก่อนจะพูดตะกุกตะกัก: "ท่านผู้พิพากษา ผม... ตอนนั้นผมไม่รู้ว่าเธอเก่งขนาดนี้ไง! ผมสาบานได้ ผมไม่รู้จริงๆ!"
เขาพูดความจริง
แต่สิ่งที่หลิวซูชางต้องการ ไม่เคยเป็นความจริง หากแต่เป็นช่องโหว่ทางตรรกะที่คำพูดของเขานำมาให้
"ท่านประธานศาล คำพูดลอยๆ ฟังไม่ขึ้น"
เสียงของหลิวซูชางดังก้องชัดเจนไปทั่วศาล "หลี่จิ้งมีกระแสบนอินเทอร์เน็ตสูงมาก คุณหยางเองก็เพิ่งยอมรับข้อนี้ด้วยปากเปล่า ฝ่ายเรามีเหตุผลที่จะเชื่อว่า คุณหยางเป่าเหรินรู้เรื่องนี้ดี"
สีหน้าของหยางเทียนเจิ้นตึงเครียด มุมตากระตุกโดยไม่สามารถควบคุมได้
เขาตกอยู่ในกับดักกลืนไม่เข้าไม่ออก!
ถ้ายืนยันว่าไม่รู้ ก็เท่ากับยอมรับว่า หยางเป่าเหรินไม่เข้าใจพลังที่แท้จริงของหลี่จิ้ง
ปัญหาก็จะวนกลับไปที่จุดเดิม—ในเมื่อนายไม่รู้ว่าเธอเก่งแค่ไหน นายเป็นผู้ชายตัวใหญ่กำยำ จะไปกลัวผู้หญิงที่ภายนอกดูผอมบางคนนั้นทำไม?
ทำไมแค่ถูกเธอขู่ด้วยวาจาโดยไม่มีอาวุธ ก็ยอมขับรถลงไปในทะเลสาบเทียมที่ลึกห้าเมตรอย่างว่าง่าย?
หรือว่า... เพราะความรักจริงๆ?
ความคิดนั้นแล่นผ่านไปชั่วครู่ หยางเทียนเจิ้นเองก็สะดุ้งเย็นวาบไปทั้งตัว
ถ้าเดินตามตรรกะนี้ต่อไป ความสงสัยในข้อหา "พยายามฆ่าโดยเจตนา" ของลูกชายเขาอย่างหยางเป่าเหริน จะยิ่งหนักกว่าของหลี่จิ้งเสียอีก!