หลิวซูชางเดินเคียงข้างเจียงเฟิง ฮัมเพลงเล็กๆ น้อยๆ ที่จำชื่อไม่ได้ ฝีเท้าก็เบาสบายขึ้นอย่างเห็นได้ชัด
เธออารมณ์ดีมากจริงๆ
เจียงเฟิงเห็นเช่นนั้น มุมปากก็เผยรอยยิ้มบางๆ ออกมา
สองเรื่องเมื่อเช้า ทั้งร้านตัดเสื้อและตลาดสด ดูเหมือนไม่เป็นเรื่องเป็นราว แต่กลับทำให้เขามองเห็นแนวทางที่ชัดเจนขึ้นมาหนึ่งเส้น
ผู้หญิงวัยเดียวกับหลิวซูชาง ผ่านช่วงอายุที่เชื่อคำหวานๆ ในหูมาแล้วทั้งนั้น
สิ่งที่พวกเธอต้องการไม่ใช่คำพูดสวยหรู หรือความหุนหันพลันแล่นเร้าใจ
แต่เป็นความน่าไว้วางใจอย่างที่สุด
เป็นความสามารถที่ทำให้หนามแหลมคมทุกรอบด้านในชีวิต ถูกทำให้เรียบเนียนไปได้อย่างง่ายดาย
นี่แหละคือกุญแจที่ไขไปถึงหัวใจของพวกเธอได้จริงๆ
ฉวนซือหลิว ผู้หญิงที่อยู่ตำแหน่งสูงส่งและสำราญทุกคืนวัน คงจะยิ่งเป็นเช่นนั้น
การที่เธอใช้ความเมามันทางกายมาทำให้ความเหนื่อยล้าทางใจชาชิน ยิ่งยืนยันว่าข้างกายเธอไม่มีผู้ชายสักคนที่ทำให้เธอวางการป้องกันลงได้จริงๆ
เจียงเฟิงรู้สึกว่า เขามาถูกทางแล้ว
ระหว่างนั้นเอง ทั้งสองเดินผ่านร้านดอกไม้หัวมุมถนนแห่งหนึ่ง
กลิ่นหอมฟุ้งจากในร้านลอยออกมา ฝีเท้าของหลิวซูชางหยุดลงโดยไม่รู้ตัว
สายตาของเธอถูกดึงดูดด้วยช่อดอกทิวลิปสีสดใสและดอกลิลลี่สีขาวบริสุทธิ์ แววตาเป็นประกายด้วยความชื่นชอบอย่างจริงใจ
เธอย่อตัวลง ปลายนิ้วแตะกลีบดอกเบาๆ แล้วตื่นเต้นอธิบายให้เจียงเฟิงฟัง
“นี่คือดอกทิวลิป สีแต่ละสีมีความหมายต่างกันนะ”
“นี่คือดอกลิลลี่สีขาว สีขาวหมายถึง ‘ร้อยปีร่วมหลับนอน’…”