หญิงสาววัยกลางคนที่แต่งตัวเรียบร้อยยังมีสีหน้าโกรธเคืองติดอยู่ พลางพร่ำพูดถึงความแค้นที่มีต่อสามีเก่าอยู่ตลอดเวลา
"คนไร้ยางอายคนนั้น แค่ออกไปเที่ยวเตร่ข้างนอก ครอบครัวก็ไม่ดูแลเลย ฉันจะขอค่าอุปการะเลี้ยงดูเพิ่มอีกหน่อยได้ไหม?"
วิธีรับมือของหูไห่ทำให้เจียงเฟิงที่ยืนอยู่ไม่ไกลต้องหยุดเดิน
เขาไม่ได้พุ่งเข้าหาข้อกฎหมายทันที แต่ย่อตัวไปข้างหน้าเล็กน้อย มองอีกฝ่ายด้วยความตั้งใจจริงและจริงใจอย่างที่สุด
"พี่สาว ก่อนที่พี่จะเอ่ยปาก ฉันไม่เห็นเลยว่าพี่เป็นแม่คนแล้ว"
เสียงของเขานุ่มนวล ไม่มีทีท่าเหลวไหลแม้แต่น้อย ราวกับกำลังพูดถึงข้อเท็จจริงที่น่าประหลาดใจ
"ฉันนึกว่าเป็นน้องนักศึกษามหาวิทยาลัยคนไหนมาเจอปัญหาข้อกฎหมายซะอีก"
สีหน้าโกรธของหญิงสาวชะงักไปทันที จากนั้นรอยยิ้มจากใจจริงที่ถูกเก็บกดไว้นานก็ผุดขึ้นที่มุมปาก ราวกับแสงแดดหลังเมฆหมอกจางหาย
"โอ้ย ทนายหนุ่มพูดเก่งจังเลย ฉันอายุเท่าไรแล้ว ยังกับนักศึกษามหาวิทยาลัยอีก"
ปากปฏิเสธอย่างถ่อมตัว แต่ภาษากายผ่อนคลายลงอย่างสิ้นเชิง ความระวังและหนามในแววตาหายไปอย่างเงียบเชียบ
"เอาล่ะ เราคุยเรื่องคดีกันดีกว่า" ใบหน้าของเธอมีสีแดงเรื่อ น้ำเสียงก็อ่อนโยนลงมากทีเดียว
หูไห่จึงขยับเข้าไปใกล้อย่างเป็นธรรมชาติ ชี้ไปที่ตัวบทกฎหมาย แล้วอธิบายด้วยภาษาที่ง่ายที่สุด "เรื่องค่าอุปการะเลี้ยงดูเราต้องสู้อยู่แล้ว กฎหมายสนับสนุนพี่อยู่ ถ้าอีกฝ่ายทำตัวหนีหาย ฉันจะไปเป็นเพื่อนพี่ในการยื่นเรื่องบังคับคดีด้วยกัน แต่ตอนนี้สิ่งที่สำคัญที่สุดคือ พี่ต้องตั้งสติให้มั่น อย่าไปโกรธคนแบบนั้นเลย"
เขาหยุดไปครู่หนึ่ง สายตามุ่งมั่นจริงใจยิ่ง
"โกรธจนร่างกายพังไป มันไม่คุ้มเลย"
รอยยิ้มในตาหญิงสาวยิ่งลึกขึ้น
เจียงเฟิงที่ยืนอยู่ไกล ๆ เห็นทั้งหมด ใจเกิดระลอกเล็ก ๆ
ไม่เบาเลยนะ!
สำนักงานกฎหมายแห่งนี้ยังซ่อนมือระดับนี้ไว้อีก!
วิธีจัดการคดีของหูไห่ก้าวข้ามการให้บริการทางกฎหมายธรรมดาไปแล้ว เหมือนเป็นการผ่าตัดอารมณ์อย่างแม่นยำ
นี่ไม่ใช่การประจบประแจง แต่เป็นพรสวรรค์