ภาพอันมืดมนน่าขนลุกตรงหน้า ทำให้ทุกคนบนหลังคาลืมหายใจไปชั่วอึดใจ
วินาทีถัดมา ชายคนนั้นใบหน้าไร้ความรู้สึกใด ๆ กางแขนทั้งสองออก แล้วทรุดตัวล้มหลังตรง ๆ ทิ้งตัวลงสู่พื้นดินอย่างไม่มีวันหวนคืน
“จับตัวมัน!” หลงเสี่ยวหงตะโกนลั่น
นักผจญเพลิงที่อยู่ใกล้ที่สุดพุ่งตัวเข้าไปเหมือนเสือจู่กินอาหาร แต่ปลายนิ้วกลับแตะเพียงอากาศเย็นยะเยือก
ชายคนนั้นร่วงลงไปแล้ว
นักผจญเพลิงอีกนายที่ผูกเชือกนิรภัยไว้ไม่ลังเล กระโดดตามลงไปทันที หวังจะขวางเอาไว้กลางอากาศ
แต่ความเร็วของการร่วงนั้นช่างรวดเร็วเหลือเกิน ร่างของเขาเปี่ยมลงมือถือกระสุนปืนใหญ่ ทุบลงมาตรง ๆ
ปัง!
เสียงระเบิดใหญ่ทุ้มต่ำดังขึ้น
หลงเสี่ยวหงรีบวิ่งพรวดไปที่ขอบดาดฟ้า ก้มมองลงไป ก้อนหินก้อนใหญ่ที่แขวนอยู่ในใจก็เพิ่งจะค่อย ๆ ลงมาบ้าง
ชายแปลกประหลาดคนนั้นกำลังฝังอยู่กลางเบาะลมขนาดมหึมาที่เตรียมกางเอาไว้แต่เช้า
เขาคว้าวิทยุสื่อสารขึ้นมา เสียงสั่งการเด็ดขาดว่า “ควบคุมตัว! ทุบให้หมดสติ! อย่าให้มันมีโอกาสฆ่าตัวตาย!”
โดนหลอกมาหลายรอบแล้ว คราวนี้ไม่มีทางพลาดอีกเด็ดขาด
ข้างเบาะลม ตำรวจหลายนายพุ่งเข้าใส่เหมือนหมาป่าหิวโซ
หัวหน้าทีมเหวี่ยงหมัดฮุกอย่างโหดเหี้ยม ทุบเข้าที่กรามของชายคนนั้นเต็ม ๆ
แคปซูลที่ซ่อนอยู่ระหว่างซี่ฟันเหวี่ยงหลุดออกมาทันที
ดวงตาของชายวัยกลางคนผู้แปลกประหลาดนั้นวาบด้วยความร้อนรน มันถึงกับยังอยากเอื้อมมือไปเก็บ
แต่ร่างของมันถูกกดทับตายตัวทันที หมัดหนักอีกชุดลั่นเข้ากลางหน้าจนมันสลบคามือ
“สถานการณ์เป็นยังไงบ้าง!”
เสียงจากวิทยุที่กดความตื่นเต้นเอาไว้ตอบมาว่า “ผู้อำนวยการหลง จับตัวได้แล้วครับ! มีชีวิต!”
“ดีมาก!”
ใบหน้าของหลงเสี่ยวหงในที่สุดก็ผ่อนคลายออกมานิดหนึ่ง ตราบใดที่คนยังมีชีวิต ก็ยังมีโอกาสฉีกม่านความจริงออกมาได้!