"เฮลโล?" เสียงหนึ่งดังออกมา ฟังดูอ่อนแอและประหม่า
"หยางหมิงใช่ไหม? ฉันเป็นเพื่อนของคุณชิวหยิง"
"คุณชิวหยิง... เธอเป็นอะไรไปหรือเปล่า?" หยางหมิงรีบถามด้วยน้ำเสียงที่อ่อนแรง
"โอ้ เธอมีธุระ ฉันจะมาช่วยจัดการเรื่องนี้ให้เอง นายอยู่บ้านใช่ไหม? ฉันจะไปตอนนี้เลย"
"อื้มๆ ผมอยู่บ้านครับ" หยางหมิงรีบพยักหน้า
ไม่นาน เจียงเฟิงกับหลี่จิ้งก็มาถึงหมู่บ้านเจียงหยู่ ซึ่งตั้งอยู่ทางตอนเหนือของเมือง
ที่นี่มีทะเลสาบขนาดใหญ่
มีแม่น้ำสองสายตัดผ่าน
ริมแม่น้ำจอดเรือประมงอยู่หลายลำ
ดูเหมือนหมู่บ้านเจียงหยู่จะทำมาหากินด้วยการจับปลา
แม้จะเรียกว่าหมู่บ้าน แต่จริงๆ แล้วเป็นการก่อสร้างแบบชุมชนในเมือง
เต็มไปด้วยตึกอิฐเล็กๆ เรียงรายระเกะระกะ ไม่มีระเบียบ
มีแรงงานต่างถิ่นจำนวนมากอาศัยอยู่ที่นี่
หลังจากเดินวกวนอยู่พักใหญ่ เจียงเฟิงก็มาถึงบ้านไม้เพียงหนึ่งเดียวในหมู่บ้าน
ตัวบ้านไม้ดูทรุดโทรมจนแทบจะพัง เพราะต้องเผชิญลมแรงจากริมแม่น้ำ
ก๊อก ก๊อก เจียงเฟิงเคาะประตูไม้โบราณ
เอี๊ยดอ๊าด...
เสียงแหลมดังขึ้น
ชายร่างผอมบาง ผิวคล้ำ ปรากฏตัวต่อหน้าเจียงเฟิง
"หยางหมิง?"
เจียงเฟิงสำรวจชายหนุ่มตรงหน้า
เขาอายุยังไม่มาก แต่ผิวกลับคล้ำและหยาบกร้าน นั่นคือร่องรอยที่เกิดจากการทำงานกลางแจ้งเป็นเวลานาน เป็นตราเกียรติอันเป็นเอกลักษณ์ของนักศึกษาวิศวกรรมโยธา
แต่ทว่า เมื่อหยางหมิงเห็นคนที่มาเยือนชัดๆ ดวงตาของเขาก็เบิกกว้างขึ้นมาทันที ทั้งตัวสั่นราวกับถูกไฟฟ้าดูด มือไม้ไม่รู้จะวางตรงไหน
"คุณ...ทนายเจียง?!"
น้ำเสียงของเขาสั่นเครือ แทบไม่เชื่อสายตาตัวเอง
เขาคิดว่าคุณชิวหยิงจะส่งผู้ช่วยคนสำคัญมาอย่างมากที่สุด แต่นึกไม่ถึงเลยว่า จะเป็นทนายความในตำนานที่ส่งองค์กรอาชญากรรมหยางเทียนเจิ้นลงนรกด้วยมือตัวเอง มาเยือนถึงที่!