เมืองมั่วตู สำนักงานใหญ่ของบริษัทยาตระกูลซุน
ซุนหลินโยนแท็บเล็ตทิ้งลงบนโต๊ะไม้แดงราคาแพงอย่างไม่ใส่ใจ เกิดเสียงดังทึบ
บนหน้าจอคือพาดหัวข่าวสะเทือนวงการที่ทำให้คดีของถังชื่อจวิ้นไต่อันดับหนึ่งในกระแสร้อน
เลขาสาวในชุดสูททำงานนั่งบนตักของซุนหลิน ร่างโน้มไปข้างหน้าเล็กน้อย เผยให้เห็นทรวดทรงชัดเจน เสียงของเธอแฝงความกังวลจริงใจ:
"ประธานซุน ข่าวลือมันลุกลามหนักมาก แบบนี้จะส่งผลต่อการตั้งราคายาในอนาคตของเราไหมคะ?"
หากพวกเขายังกล้าขายยาแพง ๆ ในขณะที่ถูกคนทั้งประเทศจับตา แบรนด์ของบริษัทยาตระกูลซุนก็จะพังพินาศย่อยยับ
ซุนหลินยกกาแฟบลูเมาน์เทนขึ้นจิบช้า ๆ สายตาไม่สะทกสะท้านแม้แต่น้อย
"เสี่ยวหย่า จำไว้ อินเทอร์เน็ตไม่มีความทรงจำ"
เขาพิงพนักเก้าอี้หนังแท้ ใช้ข้อนิ้วเคาะโต๊ะเบา ๆ เป็นจังหวะ ตก ตก ๆ
"เจียงเฟิงคนนั้น เก่งเรื่องปลุกเร้าอารมณ์คนจริง ๆ นี่มันกลยุทธ์ของทนายความยุคใหม่อยู่ ไม่เลว"
มุมปากของซุนหลินยกขึ้นเป็นรอยยิ้มเย็นชา
"แต่ความโกรธของประชาชนมันมีอายุการเก็บรักษา พอเราเซ็นสัญญานำเข้าเสร็จ อีกไม่กี่เดือนก็ผ่านไป"
"ตอนนั้นใครจะยังจำนักโทษลักลอบนำเข้าอย่างถังชื่อจวิ้นได้?"
"ผู้ป่วยโรคหายาก ก็แค่เม็ดทรายในทะเลทราย เสียงของพวกเขาแผ่วเบาเกินไป ลมพัดมาก็หายไปแล้ว"
เขาลุกขึ้นเดินไปที่หน้าต่างบานใหญ่ มองลงไปที่รถยนต์ที่เคลื่อนตัวอย่างไม่ขาดสายเบื้องล่าง
"สิ่งที่เราต้องทำคืออะไร? คือการทำธุรกิจ"
"ชะตากรรมของถังชื่อจวิ้น คือโฆษณาชิ้นดีที่สุด บอกให้ทุกคนรู้ว่า อยากมีชีวิตอยู่ ก็อย่าคิดเล่นตลกกับชีวิต"