คำพูดประโยคนั้น"อย่าตีคน"ของเจียงเฟิงช่างเกินจริงเสียจนแม้แต่หลิวเฟิ่งเซี่ยและถังชื่อจวิ้นถึงกับชะงักไปชั่วขณะ มองเขาอย่างไม่เข้าใจ
แต่ในวินาทีถัดมา ทั้งสองคนก็ยังรีบวิ่งเข้าไปหาหลี่จิ้งอย่างร้อนรน
หลิวเฟิ่งเซี่ยมีเพียงความคิดเดียวในใจ ครั้งที่แล้วเป็นความบกพร่องของเธอ ครั้งนี้ เธอจะไม่ยอมให้หลี่จิ้งต้องทนรับความอยุติธรรมแม้แต่นิดเดียว
ในเวลาเดียวกัน พ่อของติงเฉินกวงที่ยืนอยู่ตรงหน้าหลี่จิ้ง ราวกับได้ยินเรื่องตลกที่ยิ่งใหญ่ที่สุดในโลก เสียงหัวเราะที่กลั้นไว้ไม่อยู่ดังออกมาจากลำคอ
"ฮ่าๆๆ อย่าตีคนเหรอ? ผู้หญิงคนนี้น่ะเหรอ?"
"ร่างบางๆ แบบนี้ จะไปสู้ใครได้ล่ะ! ฮ่าๆๆ!"
ท่ามกลางเสียงหัวเราะ เขายื่นแขนที่แข็งแรงออกมาอย่างเหยียดหยาม แล้วผลักไหล่ของหลี่จิ้งอย่างแรง
"ไปให้พ้น!"
ดวงตาของเจียงเฟิงหดตัวลงในทันใด รู้สึกว่าไม่ดีแน่
ถ้าหลี่จิ้งลงมือโต้ตอบจริงๆ การฟ้องร้องคนพวกนี้ในข้อหายุยงให้เกิดความวุ่นวายในภายหลัง ห่วงโซ่พยานหลักฐานก็จะมีจุดบกพร่อง
ในชั่วพริบตา มือของพ่อติงเฉินกวงก็กระแทกลงบนไหล่ซ้ายของหลี่จิ้งอย่างจัง
เขาคิดเพียงจะผลักผู้หญิงที่ขวางทางคนนี้ให้เซถลา
แต่ในจังหวะที่สัมผัสกัน เรื่องเหลือเชื่อก็เกิดขึ้น!
ไหล่ซ้ายของหลี่จิ้งราวกับถูกแรงมหาศาลที่มองไม่เห็นชนจากด้านหลังอย่างรุนแรง ทั้งร่างเสียการทรงตัวในทันที
แรงกระแทกที่น่ากลัวนั้น ราวกับไม่ได้มาจากการผลักธรรมดา แต่เป็นค้อนหนักพันจิน!
"อ๊าา—!"
เสียงร้องอันน่าสยดสยองก้องกังวานไปในอากาศ
จากนั้น ท่ามกลางสายตาตื่นตะลึงของทุกคน ร่างของหลี่จิ้งทั้งร่างถูกแรงนั้นเหวี่ยงให้เท้าลอยจากพื้น ร่างกายโค้งไปข้างหลังอย่างแปลกประหลาดแล้วกระเด็นออกไป!