หลี่จิ้งไม่ได้พูดอะไรอีก เงียบ ๆ หดมือเล็ก ๆ ของตัวเองกลับไป
เธออาจจะไม่เข้าใจหมากทุกตัวของเจียงเฟิงทั้งหมดนัก แต่เธอเชื่อมั่นว่า นายของเธอจะไม่มีทางทำสิ่งที่ทำให้ผู้บริสุทธิ์ต้องเดือดร้อน
"คุณหาน เชื่อฉันเถอะ"
เจียงเฟิงมองหานเหมิง น้ำเสียงเรียบนิ่งแต่แฝงพลังที่ไม่อาจโต้แย้ง
"ฉันทำให้เซียวหน่วนหน่วนมีอนาคตที่มั่นคงได้ และรับผิดชอบค่ารักษาพยาบาลทั้งหมดของคุณจนกว่าคุณจะได้ไตที่เหมาะสม"
หานเหมิงกลับได้แต่ส่ายหน้าช้า ๆ เสียงเริ่มสั่นเครือ
"ค่ารักษาของผม...ไม่เป็นไรแล้ว ผมแค่หวังว่า...เธอจะลืมผมไปได้ ใช้ชีวิตให้เป็นสุข"
เจียงเฟิงพยักหน้าเบา ๆ : "ได้สิ เล่าให้ฉันฟังหน่อยสิว่าพวกคุณเคยไปที่ไหนกันบ้าง เคยทานอะไรด้วยกัน เดินเล่นถนนเส้นไหน"
ในดวงตาหม่นมัวของหานเหมิง จู่ ๆ ก็มีประกายแสงวาบขึ้นมา ราวกับกำลังจมดิ่งอยู่ในความทรงจำอันงดงามในอดีต มุมปากของเขาก็เผยรอยยิ้มแห่งความสุขออกมาโดยไม่รู้ตัว
"นั่นคงเป็นช่วงเวลาที่มีความสุขที่สุดในชีวิตผมแล้ว ตอนเช้าพวกเราจะไปร้านข้าวเกรียบปากหม้อที่หัวซอย..."
บางทีความทรงจำช่วงเวลานั้นอาจหวานเกินไป หานเหมิงนึกถึงทุกรายละเอียดเล็ก ๆ น้อย ๆ
เล็กจนกระทั่งร้านก๋วยเตี๋ยวผัดเนื้อที่อร่อยที่สุดในร้านอาหารเล็ก ๆ ร้านไหน โรงหนังแห่งไหนที่ผ้าม่านมีรูเล็ก ๆ แต่ราคาตั๋วถูกลงสิบบาท
สิ่งเหล่านี้ ในสายตาคนทั่วไปเป็นแค่เรื่องธรรมดาของคู่รัก แต่สำหรับเขา มันคือความทรงจำอันเป็นนิรันดร์ที่ถูกสลักลงในชีวิต
พูดจบ แสงในดวงตาของหานเหมิงก็มืดลงอีกครั้ง เขาส่ายหน้าอย่างแรง
"ถ้าไม่มีปาฏิหาริย์ คงกลับไปไม่ได้แล้ว ตอนนี้ในโลกของผมเหลือเพียงแค่ความทรงจำเหล่านี้ ทุกครั้งที่ทนความเจ็บปวดไม่ไหว ก็จะเอามันออกมาคิด"