"นั่นก็เพราะแกดันยืนยันปากแข็งว่าคลอบาซัมเทียบเท่าไอซ์ไง! ผมพูดแบบนั้นเพื่อโต้แย้งแกต่างหาก!"
เจียงเฟิงส่ายหน้าเบา ๆ ราวกับกำลังมองเด็กที่ยังไม่เคยเข้าสนาม
"ดูเหมือนแกจะยังไม่เข้าใจ"
"ประโยคนั้นของแก จากมุมมองของฝ่ายโจทก์ ยอมรับแล้วว่าถังชื่อจวิ้น 'ไม่รู้' ว่าคลอบาซัมมีความรุนแรงระดับยาเสพติด!"
"พูดง่าย ๆ ก็คือ ฝ่ายโจทก์ของแก เอ่ยปากยอมรับเองว่าถังชื่อจวิ้นไม่รู้ว่าคลอบาซัมเป็นยาเสพติด!"
ประโยคนั้นราวกับค้อนมหึมา ทุบลงบนหัวของเกาเฉวียนอย่างแรง!
เขาตะลึงไปครู่หนึ่ง ก่อนที่รูม่านตาจะหดตัวลงอย่างฉับพลัน ริมฝีปากสั่นเทาอย่างควบคุมไม่ได้
"นี่... ผมไม่ได้หมายความแบบนั้น!"
เขารู้สึกตัวได้แล้ว!
เขาดูเหมือน... จะตกลงไปในหลุมมหึมาที่ขุดไว้ตั้งแต่เริ่มไต่สวน!
ให้ตายเถอะ!
นี่มันไม่ใช่การช่วยถังชื่อจวิ้นพ้นผิดหรอกหรือ!
เจียงเฟิงไอ้หมอนี่ วางกับดักให้ฉันมาตลอด!
แต่เขาก็ไม่ได้แยแสความตายของถังชื่อจวิ้นไม่ใช่หรือ? เขาไม่ใช่จะจัดการบริษัทยาตระกูลซุนหรอกหรือ?
ทำไมล่ะ?
การพิสูจน์ว่าถังชื่อจวิ้นไม่รู้เรื่อง แล้วมันจะได้อะไร?
สมองของเกาเฉวียนหมุนไปได้บ้าง แต่ยังไม่พอ
ในใจลึก ๆ เขายังคงดันทุรังคิดว่าจุดจบสุดท้ายของเจียงเฟิงคือการแบนคลอบาซัม ทำลายเขาและซุนหลิน
"แกจะคิดแบบนั้นหรือไม่ ไม่สำคัญ"
เสียงของเจียงเฟิงดังขึ้นอย่างสงบ แต่กลับมีความรู้สึกของการจบสิ้นที่ไม่อาจโต้แย้งได้
"ที่สำคัญคือ แกเป็นตัวแทนฝ่ายโจทก์ ในชั้นศาล ได้แสดงความหมายนี้ออกมา"