ร่างของจงเจี๋ยหายไปในแท็กซี่ ใบหน้าที่เคยเย็นชาราวน้ำแข็งในศาล บัดนี้แดงก่ำจนแทบจะหยดเลือด ทำให้มุมปากของเจียงเฟิงยกขึ้นอย่างมีนัย
"น่าสนใจ" เขาพึมพำกับตัวเอง
เสียงที่เต็มไปด้วยความคึกคักก็ดังขึ้นจากข้างเอวของเขา พร้อมกับความตื่นเต้นแบบคนเจอเรื่องใหม่
"ว้าว! หัวหน้า หนูว่าผู้พิพากษาจงคนนั้น คงจะชอบหยางหมิงจริง ๆ แน่เลย เรื่องนี้ชวนให้ใจสั่นจริง ๆ!"
เจียงเฟิงก้มลงมอง เห็นหลี่จิ้งไม่รู้ว่าแอบมาอยู่ข้างๆ เขาตอนไหน ค้อมตัวเหมือนแมวน้อย โอบแขนเขาไว้ และโผล่หัวออกมาจากมุมหนึ่ง สีหน้าเต็มไปด้วยความอยากรู้อยากเห็น
ปึก!
เจียงเฟิงดีดหัวเธอทันที
"เธอหายไปไหนมาห๊ะ?"
พูดตามตรง ตั้งแต่จงเจี๋ยปรากฏตัว ความสนใจของเจียงเฟิงก็จดจ่ออยู่ที่เธอทั้งหมด จนลืมการมีอยู่ของเด็กคนนี้ไปเลย
"โรคประจำตัว! โรคประจำตัวกำเริบ!" หลี่จิ้งขยี้หน้าผาก ยิ้มเหมือนสุนัขจิ้งจอกขโมยไก่ "พอหนูเห็นสายตาเธอผิดปกติ หนูก็เปิดโหมด'สังเกตการณ์ล่องหน'ทันที สมแล้วที่มีเรื่องสนุกให้ดู!"
"เรื่องนี้ เก็บไว้ในท้องให้มิดชิด" น้ำเสียงของเจียงเฟิงไม่เปิดให้โต้แย้ง
ยากเย็นนักที่จะมีคนที่พูดจาได้เสียงในระบบศาล แถมยังเป็นท่านประธานศาลผู้มีอนาคตไกลอีกด้วย จึงต้องไม่ปล่อยให้ปากของหลี่จิ้งไปทำให้เรื่องนี้พังทลาย
...
กลับมาที่สำนักงานกฎหมาย