"เมื่อกี้ยังไม่ใช่ท่าทีที่ดื้อรั้นนักหรอกหรือ ที่ตะโกนให้ผู้อำนวยการถังจัดยาให้พวกคุณต่อไปไง?"
"มาเลย ต้องการให้ฉันช่วยติดต่อเพิ่มอีกไหมล่ะ?"
ทุกคนเงียบกริบ สายตาเต็มไปด้วยความตื่นตระหนก ไม่กล้าสบตาเขาแม้แต่น้อย
"ฮึ่ย"
เจียงเฟิงส่งเสียงเย้ยหยันออกมาอย่างดูถูก ก่อนที่น้ำเสียงจะแข็งกร้าวขึ้นทันที
"เดิมทีฉันตั้งใจจะรับเป็นทนายความต่อ ช่วยล้างข้อกล่าวหาให้ผู้อำนวยการถัง คืนความบริสุทธิ์ให้เขา และถือว่าได้ช่วยพวกโง่เขลาอย่างพวกคุณให้รอดตัวไปด้วย"
"แต่เพราะการแสดงเมื่อกี้ของพวกคุณ ฉันเปลี่ยนใจแล้ว"
สายตาของเขาเริ่มก้าวร้าว ถ้อยคำทุกคำทิ่มแทงเข้าไปในหัวใจของทุกคนที่อยู่ตรงนั้นราวกับเข็มน้ำแข็ง
"ฉันจะไม่ช่วยผู้อำนวยการถังให้พ้นข้อกล่าวหาหรอก แต่ฉันจะเขียนหนังสือเสนอให้สอบสวนเพิ่มเติมด้วยตัวเอง แนะนำให้อัยการระบุพวกคุณทั้งหมดเป็นผู้ร่วมคดียาเสพติด และยื่นฟ้องพร้อมกัน!"
"อย่าให้ใครหนีรอดไปได้แม้แต่คนเดียว!"
คำพูดนี้แม้ไม่มีฟ้าผ่า ทว่ากลับทำให้ทุกคนหวาดกลัวยิ่งกว่าเสียงฟ้าผ่าใด ๆ
ความกลัวเข้าครอบงำหัวใจของทุกคนในพริบตา
พวกเขาแค่ถูกล่อลวงด้วยผลประโยชน์เล็กน้อยมาด่า ๆ โวยวาย ๆ กันเท่านั้น กลายเป็นผู้ร่วมคดียาเสพติดได้ยังไงกัน?!
สีหน้าของเจียงเฟิงนิ่งเฉยไร้ความรู้สึก มีเพียงความเย็นชาบริสุทธิ์
"อย่าคิดว่าฉันแค่ขู่ พวกคุณลองขึ้นอินเทอร์เน็ตค้นหาชื่อฉันดูได้"
"ถ้าไม่สามารถส่งพวกสัตว์เดรัจฉานอย่างพวกคุณเข้าคุกได้ ฉันก็ไม่คู่ควรกับชุดทนายความชุดนี้"
ความเงียบสงัดราวกับความตาย
คนที่ยืนอยู่ด้านหลังเริ่มขาสั่น แล้วค่อย ๆ ขยับถอยหลัง อยากจะเป็นคนแรกที่หนีออกจากสังเวียนนองเลือดนี้
สายตาของเจียงเฟิงจับจ้องไปที่แม่ของอู๋ฮ่าวที่ยืนอยู่แถวหน้าสุดอย่างแม่นยำ