ทุกคนในห้องประชุมได้ยินคำพูดนี้ก็ถึงกับชะงักไปครู่หนึ่ง
"คน? ม้าทำงาน?"
บทเรียนแรก สอนเรื่องนี้?
ทนายความที่มีใบอนุญาตหลายคนที่อายุมากแล้วและแต่งตัวดี ต่างก็แลกสายตากัน และมุมปากก็ยกขึ้นเป็นรอยยิ้มที่แทบจะสังเกตไม่เห็น แต่ในใจกลับรู้สึกว่ามันตลกดี
ทำงานเป็นทนายความมาหลายปี คำสัญญาที่นายจ้างหว่านล้อมแบบไหนไม่เคยเห็น?
ม้าทำงาน? ขอแค่เงินให้พอเพียง จะเป็นอะไรก็ไม่สำคัญ
กลับกลายเป็นพวกนักศึกษาที่เพิ่งเรียนจบกลุ่มนั้น ที่ดวงตาแต่ละคู่เป็นประกายด้วยความอยากรู้อยากเห็นและความตื่นเต้น
เจียงเฟิงเก็บสีหน้าของทุกคนไว้ในสายตาหมด และเข้าใจความคิดของพวกเขาเป็นอย่างดี
เขายิ้มเล็กน้อย เสียงไม่ดัง แต่กลับดังไปถึงหูทุกคนอย่างชัดเจน: "ทุกคนอย่าคิดว่าเป็นเรื่องเล่น ๆ นะ คนที่นั่งอยู่ตรงนี้ได้ ล้วนเป็นคนเก่งทั้งนั้น ผมไม่อยากให้คนเก่งพวกนี้ ทำงานไม่กี่ปีก็เหนื่อยตายคาโต๊ะทำงาน"
ในกลุ่มคน มีหนุ่มคนหนึ่งที่ดูท่าทางฉลาดแกมโกงหัวเราะพูดขึ้นมา เหมือนนักเรียนที่ชอบโต้ตอบกับคุณครูมากที่สุดในห้องเรียน
"ทนายเจียง พวกเราจะเป็นม้าทำงานหรือไม่ ก็ไม่ใช่แค่คำพูดของคุณสักคำหรอกเหรอ ฮ่า ๆ ๆ"
เขาพูดหยอกล้อแบบนั้น ทำให้ในห้องประชุมมีเสียงหัวเราะที่จริงใจดังขึ้นมา บรรยากาศก็ผ่อนคลายลงไปมาก
เจียงเฟิงก็หัวเราะตามไปด้วย รอจนเสียงหัวเราะค่อย ๆ เบาลง เขาถึงค่อย ๆ พูดช้า ๆ ว่า:
"ที่นายพูดก็ถูก แต่ปัญหาคือ ผมกลัวว่าพวกนายจะห้ามกันไม่ไหว แล้วก็ดันอยากเป็นม้าทำงานเองซะอย่างนั้นสิ"
คำพูดนี้หลุดออกมา เสียงหัวเราะทั้งห้องก็หยุดชะงักลงทันที
ทุกคนเงียบลง มองหน้ากันไปมา