ศาลกลางเมืองเผิงเฉิง
อากาศในห้องพิจารณาคดีแทบจะหยุดนิ่ง
เจียงเฟิงพาหลี่จิ้งและจางหยางนั่งเงียบ ๆ อยู่แถวหลังของที่นั่งผู้ฟัง ในเวลานี้การไต่สวนได้เริ่มไปแล้ว
การฟ้องร้องครั้งนี้ รับหน้าที่โดยจางเม่าไฉ
บนแท่นจำเลย คือพ่อลูกหยางเทียนเจิ้นและหยางเป่าเหริน
การไต่สวนถ่ายทอดสดตลอดทั้งกระบวนการ คอมเมนต์ในช่องแน่นจนระเบิด
ผู้ชมจำนวนนับไม่ถ้วนเต็มไปด้วยความอยากรู้อยากเห็นต่อทนายความ "หน้าใหม่" ที่เป็นตัวแทนของสำนักงานกฎหมายซ่างผิ่นคนนี้
จนกระทั่งมีผู้รู้มาบอกเล่า
"พวกคุณอาจจะไม่รู้ ทนายจางเม่าไฉคนนี้ เคยเป็นอัยการโจทก์ที่มีอัตราขึ้นศาลสูงสุดของสำนักงานอัยการเผิงเฉิง มีฉายาว่า——อัยการปีศาจ!"
"โหดขนาดนั้นเลยเหรอ?!"
"ใจเย็น ๆ เรื่องดี ๆ อยู่ข้างหน้า"
สายตาของเจียงเฟิงจับจ้องไปที่แท่นอัยการโจทก์
จางเม่าไฉ คนที่ครั้งหนึ่งเคยขึ้นศาลครั้งแรกแล้วยังตื่นเต้นจนฝ่ามือเหงื่อออก ต้องใช้สายตามองให้กำลังใจ คนผู้นั้นตอนนี้สีหน้านิ่งดั่งน้ำ จุดหลังตรงราวกับเหล็กเส้น
เขาราวกับหลอมรวมเป็นหนึ่งเดียวกับเก้าอี้ด้านหลัง กลายเป็นประติมากรรมแห่งกฎหมายที่ไร้ซึ่งความรู้สึก
ทั้งตัวแผ่พลังเย็นเยียบที่ทำให้คนไม่อยากเข้าใกล้
สำเร็จแล้ว
เจียงเฟิงรู้สึกภูมิใจในใจ ไอ้หนูนี่ ออกงานจริง ๆ แล้ว
มองกลับไปที่แท่นจำเลย หยางเทียนเจิ้นแม้จะสวมชุดนักโทษ ใส่กุญแจมือเย็นเฉียบ แต่กลับมีรอยยิ้มเย็นชาและดูหมิ่นเหยียดหยามอยู่บนใบหน้า
สายตานั้น ชัดเจนว่าไม่เห็นอัยการโจทก์ที่ดูเด็กเกินไปคนนี้อยู่ในสายตา
ในความคิดของเขา นี่ก็แค่เด็กใหม่ที่เจียงเฟิงส่งมาฝึกงานเท่านั้น
อย่างไรก็ตาม เซียวซีชูที่อยู่ข้างกายเขา รวมถึงเหล่าสาว ๆ ที่กระจายอยู่ตามมุมต่าง ๆ ของที่นั่งผู้ฟัง กลับไม่ได้คิดแบบนั้น